Thursday, January 20, 2022

අබ සරණයි

 



ජනාදිපතිවරයා පාර්ලිමේන්තුවට පැමිණ තමන්ගේ ප්‍රථිපත්ති ප්‍රකාශය ඉදිරිපත් කර දින කිහිපයක් ඉක්මවන්නට මත්තෙන් නැවතත් සුපුරුදු නරි නාටක අරඹා තිබේ... වර්තමාන පාලනය ගෙන ඒමේ ප්‍රධාන බලාපොරොත්තුව වූ සුදුස්සාට සුදුසු තැන ලබා දීමේ අරමුණ නැවත නැවතත් දේශපාලන හෙන්චයියලාගේ මන දොල පිනවීම පිණිස ගණිකා සේවයේ යෙදවමින් ඇත.
අලුත්ම මාතෘකාව මිල්කෝ සමාගමයි.එහි වර්තමාන සභාපතිවරයා කළමණාකරනය පිලිබඳව උපාධිදාරියකු වන අතර තොරතුරු තාක්ශන ක්ශේත්‍රයේ විශිෂ්ටයෙකු වේ.ඔහුගේ පාලන කාලය තුල ආයතනයේ ගැටලු පැන නැගී නැති උවද දැන් ඔහුගේ තනතුර අහිමි කර තිබේ.එකිනෙකා පිනවීමේ පාපකර්මයට වන්දි ගෙවන්නට සිදු වන්නේ මේ රටේ ජනතාවටයි.
දිගින් දිගටම මේ රට කැඳවාගෙන යන්නේ අසාර්ථකත්වයේ ආගාධයටයි.දවසින් දවස අපට නැති වන්නේ මේ රටේ ශක්තියයි.තවදුරටත් හුදකලා නැගීසිටීම් වෙනුවෙන් මිඩංගු කරන්නට කාලයක් ඇත්තේ නැත.උගත් බුද්දිමත්  දේශමාමක පරම්පරාවක සාමූහික නැගී සිටීමක් අත්‍යාවශ්‍යයව ඇත. රටේ පාලකයන් ගේ අකටයුතුකම් වලට එරෙහිව තමන්ගේ හෙට දවස වෙනුවෙන් බුද්ධිමතුන් විදෙස්ගත වීම තවදුරටත් සිදු වීමට ඉඩ දියු යුතු නැත.උගතුන් බුද්ධිමතුන් නැති රටක මරි මෝඩ පාලකයන්ට හතර වරම් ගැසීමට ඉඩ සැලසිය යුතු නැත.මේ අපේ රටයි!

Friday, January 7, 2022

බෞකාපන් භානුක



කරුණු කාරනා සිද්දවෙන විදියට උඹ කලින්ම විශ්‍රාම යන්නෙ වෙන ලොකු ප්‍රථිලාභ ටිකක් වෙනුවෙන් කියලාමයි හිතෙන්නෙ.සමහර විට ටීම් එකේ ස්ථිර තැනක් හදාගෙන උඹ ස්ථාවර වෙද්දි එළියෙ ඉන්න එවුන් ලේසියෙන් සල්ලි හම්බකරණ පාරවල් වල යන්න කතා කරනවා ඇති..දරදඬු රිටි වගේ වෙලා ප්‍රශ්න විසඳන්න බෑ මචං.නැමෙන්න ඕනි තැන් වලදි නැමෙන්නම ඕනි.නැත්තම් පීඩනය දරාගන්න බැරුව දණ්ඩ කැඩෙනවා.


අවුරුදු ගානක් නින්දාසහගත විදියට අපේ ටීම් එක පරදිද්දි කවදා හරි දිනයි කියන විශ්වාසයෙන් බලන් ඉඳපු අහිංසක මිනිස්සු පව්.රටේ සිද්දවෙන හැම දේකින්ම විඩාවට පත් වෙලා ඉන්න ලක්ශ ගානකට සතුටක් උනේ උඹලා ගෙනාව ජයග්‍රහන.


ඒත්, ගත්තු තීරණය උඹේ.රසිකයෝ සමාජ මාද්‍යවල මේ තරම් උඹෙන ඉල්ලීම් කරද්දිත් නෑසුන කන් වලින් ඉන්නෙ උඹේ තීරණය ස්ථිර නිසා වෙන්න ඇති.


කමක් නෑ..,සල්ලි කියන කාරණාව දෙවනුවට තියලා රට වෙනුවෙන් ක්‍රිකට් ගහන  එවුන් ටිකක් කවමදාක හරි එනකන් අපි ඉන්නම්..


ලක්ශ ගානක් ඉන්න කියද්දි උන්ගෙ ආදරය වෙනුවෙන් වචනයක් කියන්න බැරි උන උඹෞකාපන්!

Sunday, September 26, 2021

හිමි අහිමි


 

බෝඩිමේද?.. මං පිල්ලෑවට ආවා.. 


දහ පහලොස් වතාවක් කල්පනා කරලා මං පූරිට කෙටි පණිවිඩයක් යැව්වා.මේක එහෙම කරන්න හොද වාතාවරණයක් නෙවෙයි.ඒත් මගේ හිත පෙරේදා ඉඳන් එක විදියකට ඉන්නෙ නෑ. 


ආගම දහම ගැන ලොකු උනන්දුවක් නැති උනත් මං පිල්ලෑවට යන්න පටන් ගත්තෙ පූරි නිසා.එතැනට  එයාගෙ බෝඩිමේ ඉදන් තියෙන්නෙ විනාඩි කීපයක දුරක්. 


පූරී.... පව්ලෙ හැමෝම ආදරේට පූරි කිව්වට එයාගෙ නම පූර්ණිමා.මගෙ ඇවැස්ස නෑනා.එහෙමත් නැත්නම් අපේ අම්මගෙ මල්ලිගෙ දුව. වැව රවුමෙ බාලිකාවට ගිය එයා පාසල් කාලෙදි මට මුණගැහුනෙ පව්ලෙ විශේශ අවස්ථාවකදි විතරයි.සමහරවිට අපේ පවුල් අතර ඒ දුරස්කම් තීරණය කරන්න ඇත්තෙ එක එක්කෙනාගෙ වත්කම් වෙන්න ඇති. 


මං දෙවෙනි වතාවෙත් උත්සාහ කරලා කැම්පස් ගිහින් ඉන්ටර්න් වලට කොළඹ යද්දී පූරි ජපුරෙ අන්තිම අවුරුද්දෙ.ඒ කාලෙ විවිද උදව් වලට මට කතා කරන්න කොළඹ හිටපු දෙතුන් දෙනාගෙන් විශ්වාසවන්තම කෙනා එයා.නිවාඩුවට ගෙදර යන්න එන්න, ඉදහිට දවසක හවසට තේ එකක් බොන්න අපි මුණගැහුනා..ඉතිං නෑ කම කෙසේ වෙතත් අපි හොදම යාලුවො වගේ උනා. 


සබරෙ හිටිය ප්‍රේමවන්තියගෙ රැවටිල්ලට අහුවෙලා කලබලෙන් හිටි හිතට ඔෆිස් එකෙන් ලැබුණ පීඩනය කළමණාකරණය කරගන්න අමාරුයි කිව්ව ගොඩාක් දවස් වලට පූරි මාව පිල්ලෑවට අරන් ගියා.මං ඔහේ කියවන ඒවට හූමිටි තියලා අන්තිමට කන්න දෙයකුත් අරන් දීලා අයියා අපි දැන් යමු කියනවා.. 


මේ කාලෙ වෙද්දි කුළු බඩු අපනයන ව්‍යාපාරයක් කරපු පූරිගෙ තාත්තා ව්‍යාපාර අතින් ලොකූ පසුබෑමකට ලක් උනා.කැම්පස් ඉවර වෙලා කරපු පලවෙනි රස්සාවෙන් ලැබුණු අඩු වැටුපෙනුත් පූරි ගෙදර වියදම් වලට සම්මාදම් වෙන්න පුරුදු උනා...

මං, ආයෙමත් ආදරයක පැටලුනා.පූරිත් ගෙදරින් හොයපු යෝජනාවකට එකඟ උනා.ඒ එයාගෙ තාත්තගෙ ක්ශේත්‍රයේ තරුණයෙක්.සියලු ගැලපීම් වලට ඉහලින් එතන මූල්‍යමය ගැලපීමක් ගලපා ගන්න පූරිලගෙ තාත්තට උවමනා වෙලා තිබුණා. 


ඉතිං, 

අපි අපේ ලෝක වල තනි උනා... සතියට දවසක් දෙකක් මුණ ගැහිලා කතා කරපු ඒවා මග හැරිලා ගියා.කෙටි පණිවිඩ කීපෙකින්, මැසෙන්ජර් පණිවිඩ කීපෙකින් සතිය ගෙවිලා යන්න උනා. 


යෝජිත සහකරු මොන වෙලාවකදිවත් පූරි ප්‍රාර්ථනා කරපු විදියේ කෙනෙක් වෙලා තිබුණෙ නෑ.ඒත් යෝජිත විවාහ බහුතරයකදි සිද්දවෙනවා වගේ පව්ලේ නම්බුව වෙනුවෙන් තමන්ගෙ හීන දිය කරලා යවන්න එයා හිත හදාගෙන තිබුණා.දීර්ඝ සති අන්තයක් වෙනුවෙන් කොළඹ ඉදන් නුවර එද්දි එයා මේ විස්තර කියවනකොට ගොලුවෙලා වගේ අහගෙන ඉන්නවා ඇරෙන්න මට වෙන කරන්න කරන්න දෙයක් තිබ්බෙ නෑ.ඒ වගේ තීරණ තිබ්බෙ  මගේ අත පොවන සීමාවෙන් ගොඩාක් එපිට. 


මාස ගණනාවක් හිතේ තෙරපිලා තිබ්බ දෝමනස්සයන් ටික නුවරින් බහිද්දිත් කියලා ඉවර කරන්න බැරි උන නිසා රෑට කෝල් කරන පොරොන්දුව පිට අපි ගෙවල් වලට ගියේ. 


ගෙන්දගම් පොළවේ කාස්ටකයත් එක්ක කොයිතරම් ඔට්ටු වෙලා ගෙදර ගියත් නුවර තියෙන සෞම්‍ය සිසිලසට හිත නිවෙනවා කි‍යන එක අතිශයෝක්තියක් නෙවෙයි.ඒ  නිසා කලබලකාර හිතටත් තමන් ට හුරුපුරුදු, තමන්ගේම පරිසරයට ආවා කියන හැගීම බොහොම තදින් දැනුනා. 


දුරකතන ඇමතුමක් හරහා එක්වරකට කතා කරන්න පුලුවන් උපරිම මිනිත්තු ගණන ඉක්මවා ගියායින් පස්සෙ මැසෙන්ජර් කෝල් එකකට සන්නිවේදනය භාර උනා..විශ්වාස කරන්න.. මැදියම් රෑ පහු වෙනවා වත් දැනුනෙ නෑ. 


පාසල් යන කාලෙ තාත්තට යහමින් මුදල් තිබුණු නිසා හැම සැප සම්පතක්ම පූරිට ලැබිලා තිබුණා.විභාග වලට ටියුශන් දෙන්න ගුරුවරු ගෙදරට ආව නිසා සමාජය ගැන දැනුම ගන්න එයාට සීමිත අවස්ථාව ක් ලැබෙන්න ඇත්තෙ.. 


අයියට මතකද... ඔයා ඔෆිස් එකේ වැඩ වැඩි උනාම ඉස්සර හවසට මට කෝල් කරනවා.. අපි පිල්ලෑවෙ ගිහින් අයිස් ක්‍රීම් කෑවෙ.. 


අම්මෝ... ඒකට නම් පිං පූරි.ඒ ප්‍රෙශර් එක ආවම පිස්සු වගේ.. 


මං ඔයාට ආදරේ කලා අයියෙ..මේ දැනටත්..ඒත් මං පරක්කු වැඩියි කියලා මං දන්නවා.. 


ඒ වචන කීපය අපි අතර ගැඹුරු නිහැඬියාවක් ඇති කලා..ඒ නිහඬතාවය බිඳින්න රැහැයි හඬක්වත් එවෙලෙ තිබ්බෙ නෑ.. 


ඔයා කොච්චර හොඳ කෙනෙක්ද කියලා තේරුම් ගත්තෙ අර ගර්ල් ඔයාව රවට්ටලා තියෙද්දි ඒක දරා ගත්ත විදිය දැකලා අයියෙ.. ඇත්තටම ඔයා වගේ කෙනෙක්ගෙ ආරක්ශාව පොඩි කාලෙ ඉදන් අපිට නොලැබුණේ අපේ අවාසනාවට.. ඒ දවස් වල අපේ අම්මලා තාත්තලා හිතපු විදිය ගැන මට දැන් ලැජ්ජයි අයියෙ.. 


පූරී... 


ඔව් අයියෙ.දැන් හැමදේම තීරණය වෙලා නිසා මං හිත හදාගෙන ඉවරයි.ඔයාට තව දුරටත් හංගගෙන ඉඳලා තේරුමක් නැති නිසා මං කිව්වෙ.අලුත් තැනකට යද්දි කැමැත්තෙන් හරි අකමැත්තෙන් හරි හිත නිදහස් කරන් යන්න ඕනි.. නැත්නම් මට එතනදි විඳවන්න වෙනවා.ඒකයි... 


අනේ  මං මෙහෙම කියවන එක අවුල් නම් සමාවෙන්න මට... 


තෝන්තු වෙලා තිබ්බ හිත නිදහස් කරන් ගිරවියක් වගේ එයා කියෙව්වා.... 


පිස්සුද නංගී.. එහෙම අවුලක් නෑ..මං අවුලෙන් ඉන්න කාලෙ ඔයා මට කොච්චර උදව් කලාද.. ඔයා වෙනුවෙන් පැය කීපයක් මිඩංගු කරන එක බොහොම සුලු දෙයක්.. 


ඔයා වගේ කෙනෙක්ව  මගේ කරලා ලඟින් තියාගන්න බැරි උනාට සතුටු හිතෙන කාරණාවකුත් තියෙනවා.. 


ඒ මොකක්ද?

අයියා  විදියට මින් ඉස්සරහටත් ඔයා මං ලඟ ඉන්නවනෙ...සතුටුයි ඉතිං.. 


මට ඇත්තටම මොකක්ද කියන්නෙ කියලාවත් හිතා ගන්න බෑ නංගි..ඔයා මට මගේම නංගි වගේ..සත්තයි  කවදාවත් ඔයාට වරදක් වෙන්න දෙන්නෙ නෑ... 


ඒ කතා බහෙන් පස්සෙ අපි ආයෙ මුණ ගැහුනෙ දවස් දෙකකට පස්සෙ අපේ ගෙදර තිබ්බ ආච්චිගෙ බණ වෙලාවෙ.. පුංචි කාලෙ ඔහොම ආවම ගෙදර යන්න හදිසියෙන් ඉන්න පූරි එදා ගෙදරම කෙනෙක් වගේ වැඩ කටයුතු වලට උදව් උනා.ගෙදර යන්න කලින් හැමෝටම දණ ගහලා වැඳපු එයා මටත් වැන්දා..,

ඔලුව අතගාලා නලලත ඉඹින්න කියලා  ඇඟ ඇතුලෙන්ම ආව නියෝගය දෑතට විලංගු දාලා මං නතර කරගත්තා.. මං බයයි! පුංචි කාලෙ ඉඳන් මාමලා අපි අතරෙ හදලා තිබ්බ පරතරේට බයයි මං. 


නංගි එක්කම ආපහු කොළඹ එන්න හිතාගෙන හිටියත් හදිසි වැඩක් නිසා එයාට කලින් මට ආපහු එන්න උනා. 


හිත එක තැනක තියාගන්න බැරි මොකක්දෝ හේතුවක් නිසා ආයෙත් වතාවක් පිල්ලෑවට ආව මං..එකම එක වතාවක් පපුවට තුරුල් කරන් පූරිට  සමු දීලා නංගිව සාදරෙන් පිලිගන්න උවමනයි මට.


Sunday, April 11, 2021

අවුරුදු

 




අලුත් අවුරුද්ද...., පොඩි කාලෙ අවුරුද්ද එනවා කියන්නෙ පුදුම සතුටක් දැනෙන්නෙ.ඒ් කාලෙ මට තිබ්බෙ ආසාවල් දෙකයි.. එකක් තමයි නෑයන්ට වැදපුවම හම්බෙන සල්ලි ටික.. අනිත් එක අලුත් තමයි අම්මා අරන් දෙන අලුත් සූට් එක.පුංචි කාලෙ අවුරුද්දට ලැබුණ ඇදුමට අයිති වෙන්නෙ රෙඩිමේඩ් සිල්ක් දිග කලිසමයි ටී ෂර්ට් එකක් හෝ ෂර්ට් එකක්. ගොඩාක් වෙලාවට කලිසමේ ඉණ හරියද්දි උස මදි.. උස හරියද්දි ඉණ වැඩී.ඉතිං හැම අවුරුද්දකටම වගේ මට ලැබුණෙ ඉණ වැඩි කලිසමක්.
අරුම පුදුම කාලය ගෙවිලා ලොකු මහත් උනාට පස්සෙ තමයි තේරුම් ගියෙ අලුත් අවුරුදු කියන්නෙ සාමාන්‍යයෙන් මාසයකට උපයන මුදල වගේ දෙගුණයක් වත් වියදමක් සෙට් වෙන කාරණයක් කියලා.අවුරුදු අටකුත් අවුරුදු හතරකුත් වෙච්චි දරුවො දෙන්නෙක් එක්ක වැන්දඹුවක් උනු අම්මා, අඩුම තරමෙ අවුරුදු පහලවක් වත් අපිට අවුරුදු ගේන්න මොන තරම් පීඩනයක් තනියෙන්ම උහුලුන්න ඇත්ද කියලා තවම හිතාගන්න බෑ.අවුරුදු කියන්නෙ ගොඩක් දෙමව්පියන්ට අසීරු කාලයක්..

අද ආයෙමත් පරණ සිතුවිලි අලුත් උනා..

අලුත් අවුරුදු නිවාඩුවට ගෙදරට උවමනා කරන අඩුම කුඩුම ටිකක් අරන් ගෙදර එද්දි ගෙවල් ලග පොඩි කලබලයක්.. එක කකුලකට විතරක් සෙරෙප්පුවක් දාගත්තු අම්මා කෙනෙක් අවුරුදු දෙක තුනක් වෙච්චි කෙලි පොඩිත්තකුත් අනිත් අල්ලගෙන පාරෙ එක පැත්තක.රෝද තුන පැත්තට හිටින්න කාණුවට පෙරලුනු තුන් රෝද රථයක් කෙලින් කරගන්න දගලන කීප දෙනෙක් අනිත් පැත්තෙ.වාහනේ කෙලින් කරලා ඒ්කෙ ආව අයට ලොකු තුවාල නෑ කියලා දැනගත්තු අය ආයෙමත් තම තමන්ගෙ ගමන් වල පිටත් උනා.

මං බෑ කියද්දි මේ මනුස්සයා තමයි රෙදි ගමු කියලා අපිව අරන් ආවෙ අක්කේ..මට නම් දැන් ආයෙත් මේකෙ යන්න බයයි.. බලන්න මේ දරුවා තවම අඩනවා... අර අම්මා අපේ අම්මත් එක්ක කියනවා මං අහගෙන.

ඒ අස්සෙ අර තාත්තා තුන් රෝදෙ පණගන්න ලොකු උත්සාහයක්.එංජිම පරික්ෂා කලා, පෙට්‍රල් තියෙනවද බලනවා නමුත් අසාර්ථකයි.එකපාරටම මූණ දෙන්න සිද්ද උනු අනතුර නිසා ඒ මනස්සයා ඒ වෙද්දිත් වෙවුලනවා.කාණුවේ තිබ්බ මඩ කකුල් දෙක පුරාවටම ගෑවිලා.ඒ අස්සෙ තමන් ආවෙ වේගයෙන් නෙවෙයි කියලා අපේ අම්මට උත්තර බදිනවා...

තාත්තා ත්‍රී රෝද රථය පණගන්න උත්සාහ කරන අතරෙ අපි අම්මවයි දුවවයි එක්කන් ගිහින් මඩ සෝදන්න උපකාර කලා.ඉන් පස්සෙ තාත්තව. ටැප් එකෙන් වතුර ගන්න උදව් කරන ගමන් මං ඇහුවා මොකද උනේ කියලා..

අද තමයි මල්ලි සල්ලි ටිකක් හොයා ගත්තෙ.පොඩි එකාට ඇදුමකුත් අරන් ගෙදරට බඩු ටිකකුත් ගන්න ගියෙ.. මූණට වෑන් එකක් ආවම කරගන්න දෙයක් නැතුව කාණුවට කැපුවා.......
පැය බාගයක විතර උත්සාහයකින් පස්සෙ රථය පණ ගැන්නුවත් ගෙදර යා යන්න අමාරුයි.ඉස්සරහ රෝදෙ හිරවෙනවා.අද වහනේ මේ ලග ගෙදරක දාලා හෙට බාසුන්නැහැ කෙනෙක් එක්කන් ඇවිත් හදන්  යන්න කියලා අපි කීප දෙනෙක් කියද්දිත් උත්සාහ කරලා අවසානයේ පරාද උනා.
බාසුන්නැහැ  කෙනෙක් එක්කන් ඇවිත් හදාගෙන යන්න තරම් මුදලක් මේ වෙලාවෙ අතේ නැතුව ඇති.මේ අතමාරුවක් ඉල්ල ගන්න පුලුවන් කාලයකුත් නෙවෙයි නෙ.


සුන්දර බොහෝ කතන්දර වල දුක්බර සිද්දි කීයක් නම් ඇත්ද කියල මං තවම කල්පනා කරනවා..


Wednesday, March 24, 2021

ෆේල්..

 



ආයෙමත් ලංකාවෙ සහල් මිල රුපියල් සියය පැන්නුවා.කුඹුරු වල ගොයම් කැපෙන කාලෙ වෙලත් සහල් මිල පාලනයකට ලක් කරන්න රජයට හැකියාවක් නැතුව ගිහින්.

මේක තනිකරම මාෆියාවක්.ප්‍රධාන පෙලේ පුද්ගලික සමාගම් දෙක තුනක් එකතු වෙලා සමස්ත පුරවැසියාගෙම ආහාර සපුරා ගැනීම කියන මූලික මිනිස් අයිතිවාසිකම අභියෝගයකට ලක් කරන්න පටන් අරන්..මේ කරුණු කාරණා යම් තාක් දුරකටවත් කළමණාකරණය කරගන්න රජය අසමත් වෙලා.තවමත්, මහාපරිමාණ නොවන සාමාන්‍ය වී ගොවියා වගාවේ මුල් අදියරේ ඉදන් අස්වැන්න නෙලීම දක්වා වෙන කාලයෙදි විදින ආර්තික අපහසුතා වලට විසදුම් නෑ.ඉතිං, මුදලාලිලා කියන මිලකට තමන්ගේ ණය තුරුස් වල හිලව්වට වී දෙනවා ඇරෙන්න ඒ මිනිස්සුන්ට වෙන කරන්න දෙයක් නෑ..

මේ වෙලාවෙදි ගොවියන් හැටියට ඒ අය සැලකිය යුතු වැඩි මුදලකට තමන්ගෙ අස්වැන්න විකුණා ගනිමින් ඉන්නවා.නමුත් ඒක පාරිභෝගිකයන්ට සුභ ආරංචියක් නෙවෙයි.ගොවියාත් පාරිභෝගිකයාත් ආරක්ශා කරගන්න නම් රජයේ යාන්ත්‍රණය මීට වඩා දැවැන්තව මැදිහත් වෙන එක අත්‍යාවශ්‍යයි.

ආහාර ද්‍රව්‍ය වල මිල පාලනය ගැන ඍජුව රටට වගකියන පාරිභෝගික අධිකාරිය මීක් නැත.වී මිලට ගන්නට රජයේ පාර්ශවයෙන් ඉදිරිපත් වන වී අලෙවි මණ්ඩලය තරගකාරී මට්ටමක නැත.ඉතිං ප්‍රශ්නය උඩු දුවද්දී රජය කරන්නේ දිස්ත්‍රික් ලේකම් ලා සහ හමුදා නිලදාරීන් යොදවා හුදකලා තැන් කීපයකින් වී මිලදී ගැනීමයි.අවශයයි කියලා හිතුනොත් සහල් ආනයනය කිරීමයි...

ප්‍රශ්නය හැමදාම එකම තැන තියෙන්නේ එනිසාය...

ලංකාව පුරාවටම ගොවිජන කාර්‍යාල පිහිටුවා ඇත.සෑම ග්‍රාම නිලධාරී වසමකටම වගා නිලධාරියෙක් ඇත.අතහැර දමා ඇති දැවැන්ත වී මෝල් ඇත.වී අලෙවි මණ්ඩලය සතුව යම්තාක් දුරට ගබඩා පහසුකම් ඇත.මේ යාන්ත්‍රණය භාවිතා කර වී මිලට  ගෙන සතොස හරහා මහජනතාව වෙත ලගා කල හැක.නමුත් ප්‍රශ්නය එතැනින් අවසන් වන්නේ නැත.

අත්‍යවශ්‍ය ද්‍රව්‍ය රජයේ සහතික මිලට මහජනතාව වෙත ගෙන යෑමට නම් රාජ්‍ය මැදිහත්වීම සහිතව සමූපාකාර පද්ධතිය නැවත මුලුමනින්ම ගොඩනැගිය යුතුව ඇත.ගොවියන්ට අවශ්‍ය ණය මුදල් ග්‍රාමීය බැංකු හරහා සහන පොලියට නිකුත් කර ඔවුන් විසින් ලබා දෙන අස්වැන්නෙන් ණය පියවා ගැනීමේ ක්‍රමයක් ඇති කල යුතුය.. අවශ්‍ය සමූපාකාර සමිති වෙත ප්‍රාග්ධනය සපයා ගැනීමට හෝ වී මෝල් ඇති කිරීම වෙනුවෙන් රජයෙන් යම් මුදලක් නැවත ගෙවීමේ පදනම මත නිකුත් කල හැක.

එසේ නොමැතිව පැලැස්තර ක්‍රම මගින් ප්‍රශ්න විසදන්නට යෑමෙන් සිදු වන්නේ ගොවියාට නිසි මිලක් නොලැබීමත් පාරිභෝගිකයන්ට අධික මිලක් දරන්නට සිදුවීමත් පමණි.

Thursday, February 4, 2021

අඹගොල්ලෙ ගාමිණී

 පුරුද්දට උදේ පාන්දර අක්කර පහක් වෙච්ච හේන වටේ දුවන වට රවුම ඉවර වෙද්දි ගාමිණී ගෙ හෑන්ඩ් ෆෝන් එකට මිස්ඩ් කෝල් තුනක් තිබුණා.. ගෙදරට උවමනාවක් උනත් කාන්ති මෙච්චර පාන්දරින් කෝල් කරන්නෙ නෑ කියලා දන්න නිසාම ගාමිණී ෆෝන් එක එබුවෙ ප්‍රශ්නාර්ථයක් හිතේ තියාගෙනම...

තුන්පාරම කෝල් කරලා තිබුණෙ චුට්ටෙ අයියා කියලා දැනගත්තම ආයෙමත් වැඩක් කරන්න කාලෙ හරි කියලා ගාමිණීට ඉවෙන් වගේ කල්පනා උනා.. හදිසි වැඩක් නෙවෙයි නම් චුට්ටෙ අයියා එක පාරට වඩා කෝල් නොකරන බව අත්දැකීමෙන්ම දන්න නිසා උදා වෙලා තියෙන්නෙ හදිසි තත්වයක් බව අමුතුවෙන් කල්පනා කරලා දැනගන්න දෙයක් තිබුණෙ නෑ.
බටන් කීපයක් ඔබලා ෆෝන් එක කනේ තියාගන්න පමාවට අනිත් පැත්තෙන් චුට්ටෙ අයියාගෙ කටහඩ ගාමිණීගෙ කන ලගින් ඇහුනා.

ගාමිණියො ආයෙමත් කුඹරක් මඩ කරන්න තියෙනවා.... ලබන සදුදා පැලට වරෙන්..
චුට්ටෙ අයියෙ සදුද වෙන්න සතියක්වත් නෑනෙ... තෙල් බෙහෙත් බලලා ලෑස්ති වෙන්න වෙලා ඇතිද?
වෙලාව අරන් ඕවා කරන්න විදියක් නෑ ගාමිනී... ටැට්ටරෙත් අරන් සදුදට පැලට වරෙන්..මං සුදු පුතාටත් පණිවිඩේ දුන්නා..
අයියෙ මහ ටැට්ටරේද ගේන්න ඕනි....?
නෑ අත් ටැට්ටරෙන් කරගන්න පුලුවන්.උඹ ඒකත් අරන් වරෙන්
අයියෙ හේනෙ ඉන්දපු බටු ටික නම් පැහිලා මදි තාම...
ඒකට කාරි නෑ.. හෙට පහළ වෙලේ රාජා බඩ ඉරිගු ලෝඩ් එකක් පටවනවා.. උඹ උදේට ඌ මුණ ගැහියන්..
හරි අයියෙ....
ඇමතුම විසංධි වෙලා ඇති වෙච්ච නිහඩ නිමේෂයේදි ගාමිණී කරන්න ඕනි සියල්ල හිතේ ඇදගෙන ඉවරයි...කොහොමත් දන්න කියන කාලෙක ඉදන් හැමවෙලේම වැඩකට ලෑස්ති වෙන්න ගාමිණීට ලැබුණෙම ඉතාම සුලු කාලයක්..

උදේට කන්න තම්බලා තිබුණු බතල අල දෙක තුනක් මුට්ටියෙන්ම අරන් බඩට දාගත්ත ගාමිණී උදැල්ල කර තියන් පිම්මෙ ගියෙ හේන මැද හදලා තිබුණු වගා ලිද ලගට.චුට්ටෙ අයියා කියපු අත් ට්‍රැක්ටරේ තිබ්බෙ සරුවට වැඩුනු කෙසෙල් පදුර පාමුල..රම්පෙ ගාල යට මහ ට්‍රැක්ටරේ තිබුණත් මේ මහ ට්‍රැක්ටරෙන් කරන්න ඕනි වැඩක් නොවන නිසා ආයෙ ඒ ගැන හිතන්න දෙයක් තිබුණෙ නෑ.

අවශ්‍ය වෙන වෙලාවට ගොඩ දාගත්තු වලක් නිසා පස් හයි වෙලා තිබුණෙ නෑ..පැයක් යද්දි ගාමිනී අදාල උපකරණය ගොඩ අරන් තිබ්බ විදියට වල වහලත් ඉවරයි.ගලවන්න පුලුවන් උපරිමයට ගලවලා ග්‍රීස් තවරපු බ්‍රවුනින්ග් වර්ගයේ උපකරණය පොලිතින් උර දෙකකටත් පස්සෙ පොහොර උරයකිනුත් ආරක්ෂා වෙලා තිබුණෙ..
මහ ට්‍රැක්ටරෙත් අත් ට්‍රැක්ටරේ ඇතුලු උපකරණ කීපයක්ම දෙදාස් හය අවුරුද්දෙ කොටින්ගෙ නැගෙනහිර බලය බිද වැටෙද්දි පොළව යටට ගිය ඒවා..ඉතුරු වෙච්චි කීප දෙනා පිල්ලෙයාන් එක්ක එකතු වෙලා කරුණා ගෙ කල්ලිය එක්ක සීතල යුද්දයක් යද්දි ඒවා නැවතත් පොලව උඩට ආවා.ගේම් එක එහෙන් මෙහෙන් සෙට්ල් වෙද්දි පිස්තෝල ටී56 ආදී උපකරණ බොහොමයක් නොයෙකුත් කැලෑබද මාර්ග ඔස්සේ චුට්ටෙ අයියා ඇතුලු බොහෝ දෙනෙක් ගෙ දෑත් ශක්තිමත් කරන්න එකතු උනා..ගාමිණීගෙ අතේ තියෙන මිලිමීටර් නවයේ බ්‍රවුනින්ග් එකත් එහෙම ආව එකක්.

මාදුරුඔය විශේෂ බලකා පුහුණු පාසලේ ගත කරපු අති දුෂ්කර මාස 9ක පුහුණු කාලයේදි මිලි මීටර් 9 පිස්තෝල, ටී56 ආදිය කුඩා කොටස් වලට ගලවලා නැවත සවි කරන එක කිරි කජු කනවටත් වැඩිය පහසු කටයුත්තක් බවට ගාමිණී ඇතුලු මුලු බැජ් එකම ඉගෙනගෙන උන්නෙ.ඒ පුහුණුවෙන් ලැබුණු ශිල්ප ක්‍රම යොදාගෙන ගොඩට ගත්තු තමන්ගෙ උපකරනය පිරිසිදු කරන් සීරුවට සවි කරගන්න ගාමිණීට ඒ හැටි වෙලාවක් ගත උනේ නෑ..මීටර කීපයක් ඈතින් තිබුණූ බටු ගෙඩිය ඉලක්ක කර කොකා ගස්සපු සැනින් පිටත් උන උණ්ඩයට බටු ගෙඩිය සුනු විසුනු කරන්නට මිලි තත්පර කීපයක් ගතවෙන්න ඇති.. තමන්ගේ හැකියාව ගැන සියුම් ආඩම්බරයක් ගාමිණීගේ හිතට ආවෙ විසිර යන දවසේ යුධ හමුදාපතිතුමන් අතින් දක්ෂතම වෙඩික්කරුට හිමි ත්‍යාගය ගත් මොහොතෙදි වගේමයි.මේ ඉලක්කය නිවැරදිවෙන තාක් කල් තමන්ගේ වටිනාකම කොපමණක්ද යන්න ඔහු හොදාකාරවම දන්නවා.

එකලස් කල තමන්ගේ සගයා නැවත කැබලි කර පහල වෙලේ රාජා අයියාට දෙන්නත් ඒවා ඇතුලත් වන බඩ ඉරිගු පිරවූ ගෝනි මතුපිටින් සලකුණක් ඇදීමත් ගාමිණීට ආයෙ ආයෙමත් මතක් කරන්න ඕනි කාරණා නෙවෙයි.හේනේ හැදුනු බටු වගාව සාර්ථක නම් ඒවා උර වල ඇසිරීමේ වගකීමත් ගාමිණීට පැවරෙනවා.රාජා ගෙ ලොරිය අඹගොල්ලෙ ඉදන් ඔක්කම්පිටිය හරහා බුත්තලටත් එතනින් පස්සර බදුල්ල හරහා කොළඹට හෝ තණමල්විල උඩවලව හරහා කොළඹට යන්නෙ යම් කිසි රටාවකට.කොහොමත් රාජා ට බාරදුන්නු දෙයක් ගැන මෙතුවක් කාලෙකට වදවෙන්න දෙයක් වෙලා නෑ, මැනිං මාර්කට් එකට ලගා වෙන ලොරියෙන් සලකුණු කරපු එළවලු ගෝනි කීපය ගෙනියන්න හැටේ වත්තෙ එකෙක් යනවා.ගාමිනීට තියෙන්නෙ අදාල දවසට පැය විසි හතරකට කලින් චුට්ටෙ අයියා කියන පැලට යන එක.ඒක මහරගම පිලියන්දල පාරෙ ඇරැව්වල හරියෙ පුරන් වෙච්චි කුඹුරු යායක් ලග තිබ්බෙ.

සදුදා උදේ 10 වෙද්දි පැය හත අටක ගමනකින් පස්සෙ ගාමිනී පැලට ගියා.යතුරුපැදි සුන්බුන් ගොඩක් ඩීසල් ත්‍රිවිල් එකක පටවගත්තු සුදු පුතා එද්දි ගාමිනී පැලට ඇවිත් කහට උගුරක් වත්කරා විතරයි.

ආහ් සුදු පුතා... උඹත් ආවද..
ඔව් ගාමිණී අයියෙ..ලොක්කා මට පණිවිඩේ දුන්නා.. මං යක්සයත් පටවගෙන ආවෙ..
හ්ම්ම්... කහට උගුරක් බීලම ඉමු එහෙනම්..

සුදු පුතා කහට බොන අතරෙ ගාමිණී ත්‍රීරෝද රථය අසලට ගියේ තමන් කවදත් ආසා කරන yamaha D tracker 450 cc යක්සයා බලන්න..එතැන තිබ්බෙ යතුරු පැදි කොටස් ගොඩක්.පැය කීපයක ඇවෑමෙන් අධිවේගී යක්සයා ගොඩ නැගෙන්න නියමිතයි.

විශේෂ දවසට සැකයක් නොසිතෙන්න අදින සරමත් කමීසයක් ඇදගත්තු චුට්ටෙ අයියා සුඛෝපභෝගී වාහන පැත්තක තියලා බස් එකේම වාඩියට ගියා.දවල් කෑමට බුරියානි පාර්සල් තුනකුත් ලීටරේ විස්කි බෝතලයකුත් එක්ක හැටේ වත්තෙන් බාර දුන්න උපකරණ කොටස් ටිකත් උරේක එල්ලන් හිටි මල්ලේ තිබුණා.

කෑමෙන් පස්සෙ සුදු පුතා තමන්ගෙ රාජකාරිය පටන් ගත්තා..ගාමිණීත් චුට්ටෙ අයියාත් අල්ලාප සල්ලාපයේ යෙදෙමින්ම සුදු පුතාට අත් උදව් දුන්නා..හවස හත වෙද්දි යක්සයා අවදි උනා.. උතුරු නැගෙනහිර ශුෂ්ක බිම් වල යක්ශයෙක් සමග ගිය ගමන් වලට ගාමිණී හරි කැමතියි.ඒ මතකයන් නිසාම අවදි උනු සැනින් සුදු පුතාටත් කලියෙන් මහරගම ටවුමට ගිහින් එන්න ගාමිණීට උවමනා උනා.
රෑ විස්කි බෝතලය හිස් කරන අතරේ චුට්ටෙ අයියා ගාමිණීට අවශ්‍ය උපදෙස් තොරතුරු සියල්ල දුන්නා..මාස කීපයක් කොළඹ හමුදා මූලස්ථානයට අනුයුක්තව සේවය කල නිසා කෝප්‍රල් තිලකරත්න ඊජී ට එහෙමත් නැත්නම් එදිරිසූරියගේ ගාමිණී තිලකරත්නට පාරවල් ගැන අමුතුවෙන් කියා දෙන්න අවශ්‍ය වෙන්නෙ නෑ.පැවරෙන රාජකාරිය මොකක් උනත් ඊට තමන්ගෙ මුලු අවධානයම යොදන්නට ගාමිණී පුහුණූ කරලා තියෙන්නෙ..ඒ නිසා විස්කි බෝතලය සුදු පුතාත් චුට්ටෙ අයියාත් අතරෙ බෙදිලා ගියා.

හරියටම හවස තුනට කලල්ගොඩ පාරෙ තියෙන නිවාස ව්‍යාපෘතියෙන් මහ පාරට ඇතුල් වෙන නිල් පාට නිසාන් බ්ලූබර්ඩ් රථයේ රියදුරා තමන්ගෙ ඉලක්කය බව දැනගත්තු ගාමිණී දවස් කීපයකට කලින් ගන්නට ඇතැයි සැක කල හැකි ඡායාරූප සියල්ල මතකයේ ගබඩා කර ගත්තා.

අගහරුවාදා හවස තුනයි තිහ පහුවෙද්දි රටේ ප්‍රධාන විද්‍යුත් නාළිකා සියල්ලම පාහේ බත්තරමුල්ල කලල්ගොඩ මාර්ගයේ නිවාස ව්‍යාපෘතියක් ඉදිරිපටදී නන්නාදුනන තුවක්කු කරුවකු විසින් සිදු කල වෙඩි තැබීමෙන් පුද්ගලයකු මිය ගිය පුවත වාර්ථා කලා.

තමන්ට පැවරුනු රාජකාරිය අකුරට ඉෂ්ට කල ගාමිණී අංගොඩ රෝහලේ නිල නිවාස අසල නවතා තිබුණු සුදු පුතාගේ ලොරි රථය සොයා ඉගිලුනා..වෙනදා වගේම පිටුපස දොර පියන් විවෘත කරන් සූදානම් ව හිටි ලොරි රථයේ රියදුරු අසුන චුට්ටෙ අයියාගේ විශ්වාසවන්ත සගයෙකුට භාර වෙලා තිබුණා.

ආ වේගයෙන්ම යකඩ පුවරුව මතින් ලොරියට ඇතුල් කල යතුරු පැදිය ඒ වෙනුවෙන්ම නිමවා තිබූ සැකිල්ල මත නතර උනා.දොර පියන් වසා ගමන ආරම්භයට නිමේෂයක් ගත වෙන්නට ඇති.සුදු පුතා නැවතත් යක්ෂයා නිදි කරවන අතරේ ගාමිණී අඹගොල්ලෙ හේන් ගොවියාගේ චරිතයට ආරූඩ උනා.බොරු කොණ්ඩයත් රැවුලත් ඒ වෙස් මාරුවට ටක්කෙටම ගැලපුනා.

වැඩි සෙනග නැති තැනකින් ලොරියෙන් බැසගත් ගාමිනී, රුවන් පුෂ්පකුමාර නමින් නිකුත් වී තිබූ ජාතික හැදුනුම්පත තමන් සතුව ඇති බවට තව වතාවක් තහවුරු කරන් අඹගොල්ල බලා යන දීර්ඝ ගමන ඇරඹුවේ වෙනදාට නොකරන මට්ටමේ අවධානමක්ද ගනිමින්..මෙවැනි වැඩක් අවසානයේ යක්සයා අසුරන ලද පෙට්ටි තුන හතර තුල කැබලි වලට බෙදී ඇසිරෙන ගාමිණීගේ අත් ට්‍රැක්ටරය, මුලින්ම හැටේ වත්තටත් මාස කීපයක ඇවෑමෙන් අඹගොල්ලේ හේනටත් යැවෙන ක්‍රමය හිතා මතාම බිදිමින් තමන් සතුව තබා ගත්තේ නිශ්චිත හේතුවකටම නෙවෙයි.. ඒත්,...... දකුණු කණට ඉහලින් පලමු උන්ඩය ඇතුල් වෙද්දී තමන්ගේ ජීවිතය බේරා ගැනීම පසෙක තබා වෙඩි පහරින් ඉදිරි අසුනේ සිටි තම සිගිති පුතු ආවරණය කර ගන්නට ඉලක්කය යෙදුනු දුප්පත් උත්සාහය රථයේ දොර අසලම හිටි ගාමිණී හොදාකාරවම දැක්කා.

සිගිත්තාගේ බියකරු දෑස්, ගමන අතර තුර දහ පහලොස් වතාවකට වඩා ගාමිණීගේ මනසේ ඇදී වියැකී ගියා....

මේ කිසිත් නොදැන කාන්තීගේ තුරුල්ලේ නිදන තම සිගිත්තා ද එකම වයසේ විය හැකි බව යකඩ හිත ගණනය කලා..
.............................................................................................................................................................................................................
කලබලකාරී අගහරුවාදා ව අවසානව ගෙවුනු එකලොස්වන පැයේදී ගාමිණී සිටියේ අඹගොල්ලේ තමන්ට සුපුරුදු හේනේ මැස්ස මතයි.. පාපකාරී මාර්ගයෙන් ඉවතට යා යුතු බව කිසිදු ධර්මයකට ඒත්තු ගන්වන්නට නොහැකි උවද සිගිත්තාගේ බියකරු දෑස ක්ෂණිකව ඒ සිතුවිල්ලෙන් යකඩ සිත උණූ කරන්නට සමත් උනා.

ආවේගයෙන් සුරතට වන් පිස්තෝලයේ ඉතිරිව තිබූ උන්ඩය ගාමිනීගේ වම් අත්ල සිදුරු කරමින් අනෙක් පසින් පිටව ගියේ අතිශය දරුණු තුවාලයක් ඇති කරමින්.

අවසාන සිදු වීමෙන් වසර එක හමාරකට පසු වලව මිටියාවතේ දුෂ්කර බිමක ගාමිණීගේ දහදිය බිදු දියවෙමින් පැවතියේ ජීවිතය සරි කරන බඩ ඉරිගු වගාවක් වෙනුවෙන්.. චුට්ටෙ අයියාට කල සේවය වෙනුවෙන් උපයා ගත් ලක්ෂ කීපයක් වූ මුදල් නන්නාදුනන වෙඩික්කරුවා විසින් නිහඩවම ළමා නිවාසයක ගිණුමට බැර කර තිබුණා.



Wednesday, September 16, 2020

ජීවිතේ එතැනය


 උපාධි ප්‍රදානෝත්සවය ආරම්භ වීමට මත්තෙන් සියලු දුරකතන ක්‍රියා විරහිත කරන මෙන් නිවේදකයා ඉල්ලා සිටියේය.ඒ වන විටත් එය නිශ්ක්‍රීය කර ශාලාවට ඇතුලු වූ අම්මාට දුන් මා මිතුරු පිරිස අතර අසුන් ගතිමි.වසර හතරක දුෂ්කර ක්‍රියාවෙන් පසු එහි අග්‍ර ඵලය ලබන දිනයට ඔවුන් පැමිණ සිටියේ සැහැල්ලු සිතිනි.නානාවිධ වර්ණයෙන් යුත් සාරි වලට පිටින් පොරවා ගත් උපාධී ලෝගුව නිසා ඔවුන් සියල්ලක්ගෙන්ම ගාම්භීර පෙනුමක් දිස් විය. විශ්ව විද්‍යාලයට ඇතුලත් උනු මුල් දින වල නොයෙකුත් ගම් පලාත් වලින් පැමිණ සිටි අපි ඒ තරම් ලං නොවුනත් අවසානය වන විට එක කුස උපන් සහෝදර කැලක් මෙන් අපි බැදී සිටියෙමු.

විශ්ව විද්‍යාල මතකයන් අනුස්මරනය කරමින් සිටි මට පියවි සිහිය ලැබුණේ රවිදු සිහි වූ විටදීය..උසස්පෙල හදාරන අවධියේදී මිතුරු කමින් ඇරඹුනු අපේ සම්බන්ධය මාස කීපයක ඇවෑමෙන් ආදර සබදතාවයක් බවට පත්වීම අහම්බයක් නොවේ.ඔහු විශ්ව විද්‍යාල වරම් ලබා ගැනීමට අපොහොසත් උවද මගේ උසස් අධයාපනය වෙනුවෙන් අපිරිමිතව සහයෝගය දැක්වීය.විභාග ආසන්න වන විට සති ගණන් නිවෙසට නොගිය මා බලන්නට සතියට නිවාඩු ලැබූ එකම ඉරිදාවෙත් ඔහු කොළඹ පැමිණියේය.

ඉතිං, අධ්‍යපනයෙන් ලැබිය හැකි ඉහලම සම්මානයක් යැයි මං විශ්වාස කල උපාධි ප්‍රධානෝත්සවයේදී  කලු ලෝගුව ඇගලා උපාධි සහතිකයත් අතැතිව ඔහු සමග ඡායාරූපයක් ගැනීමේ මගේ ආශාව අසාධාරණ නොවනු ඇත.අනන්තවත් කාශ්ඨක වල මට හෙවන දුන් ඒ වෘක්ෂය, වැසි ලැබෙන විට අමතක කල නොහැක.

සේවා ආයතනයෙන් නිවාඩු ලබා ඔහු කොළඹ එන්නට පිටත් වී තිබුණේ උත්සවය ආරම්භයටත් පැය කීපයකට කලිනි..ශාලාවට ඇතුලු වීමට පෙරාතුව මා විමසන විට ඔහු සිටියේ පැයක දුරකිනි.අම්මාත් තාත්තාත් රවිදු ගැන නොදන්නා නිසා උපාධි සහතිකයත් රැගෙන ඔහු සමග ඡායාරූප ගැනීම පහසු කටයුත්තක් නොවේ.සියල්ලටම වඩා අපහසු අයියාව මගහැර යාමයි.

නියමිත වේලාව පසු වී මිනිත්තු  විස්සකට හෝ තිහකට පසු උත්සවය අවසාන විය.මිතුරු මිතුරියන් සමග ජංගම දුරකතන වලින් ඡායාරූප ගන්නා අතර තුර ප්‍රධාන ඡායාරූපය ලබා ගැනීම පිණිස අයියා පෝලිමේ තැබුවෙමි.අම්මා අත තිබූ ජංගම දුරකතනය නැවත ක්‍රියාත්මක කිරීමේදී මග හැරුණු ඇමතුම් දුසිමකට ආසන්නය.නියමිත වේලාව පසු වී තිබුණත් මගෙන් ඇමතුමක් නැති තැන ඔහු කලබල වන්නට ඇත.

ලද ඉස්පාසුවෙන් මං ඔහුට ඇමතුමක් ගතිමි.

සදූ මොකද ෆෝන් ඕෆ්? මං ඇවිත් පැයක් විතර ඇති.මොකද වෙන්නෙ බලන්න  කෝල් ගොඩක් ගත්තා.

නෑ අනේ ෆෝන් එක ඕෆ් කරල අම්මට දීල තිබුණෙ..ඔයා දැන් කොහෙද?

මං මේ පරණ බස් එක ලග.. වැස්ස නිසා කොහෙටවත් යන්න බෑ නෙ.

හවස තිස්සේම අනෝරා වැහි වැටුනු බව ශාලාව ඇතුලත හිටි අපට දැනුනේ නැත.බණ්ඩාරනායක සම්මන්ත්‍රණ ශාලාව ඉදිරිපිට ප්‍රදර්ශනයට තබා ඇති ලංකාවේ ප්‍රථම ජනසතු බස්රථය හෙවන දෙන පියස්සට ඔහු යන්නට ඇත්තේ වර්ෂාවෙන් ආරක්ෂා වීමට විය යුතුය

හරි ඔතන ඉදන් කෙලින්ම එන්න.මං එන්නම්..

අම්මාටත් තාත්තාටත් මදකට හුන් තැනම රැදෙන මෙන් පවසා මං සෙනග අතර අතුරුදන් උනෙමි.

සුදු අත් දිග කමිසයත් කලු පැහැති කලිසමත් හැද කෝට් කවරයද රැගෙන වැස්සේම ඔහු මා සිටි තැනට පැමිණියේය

පොඩ්ඩක් තෙමුණා සදූ..අවුලක් නෑ නේද? 

කෝට් කවරය මා අතට දී ලේන්සුවෙන් වැහි බිංදු පිසිමින් ඔහු විමසයි..

කෝට් එකකුත් ගෙනාවද රවිදු?

ඔව්.. උපාධි ලෝගුව දාල ලස්සනට ඉන්න සදු එක්ක හොද පොටෝ එකක් ගන්න එපැයි..

මං මේ ආදරයට හැමදාම ලෝභ කරමි.මගේ ජීවිතයේ අංශු මාත්‍රයක් ගැන පවා ඔහු සැලකිලිමත් වන අයුරු අපූරුය.

හරි ඉක්මණට අපි පොටෝ එක ගමු.අම්මල හොයන්න කලින් එතනට යන්න ඕනි..

මේ ටයි එක දාන්න සදූ..

මේ කලබලකාර ආදරවන්තයාට තනිවම ටයිපටියවත් බදින්නට බැරිය....

යහලුවන්ගේ පිහිටෙන් අපි පොටෝ කීපයක් ගතිමු.මගේ ජයග්‍රහනයේ සැබෑ උරුමක්කරුවාට උපාධි ලෝගුව පැලද උපාධි සහතිකයක් දරන්නට වාසනාවක් නැති උවද ඒ ගෞරවය ඔහුට ලැබිය යුතුමය.මං මගේ කබායත් හිස් වැස්මත් බලෙන් ඔහු මත දවටා ඡායාරූපයක් ගත්තෙමි.පාංශූ දේහදාරී ඔහු ඒ ඇදුමට පුදුමාකාර ගාම්භීර ගතියක් පෙන්වූයේය..

රවිදු සමග ගත කරන්නට මිනිත්තු කීපයකට වඩා නැති බව අප දෙදෙනාම දැන සිටියෙමු... සතුට නිමා කර මං දෙමහල්ලන් සමග එකතු උනෙමි..

නැවත මට රවිදු සම්බන්ධ වූයේ උත්සවයෙන් පසු නිවස බලා යන අතර තුරදීය..අයියාත් තාත්තාත් කාර් රථයේ ඉදිරිපස සිටි නිසා පසු පස සිටි මට දුරකතනයෙන් කෙටි පණිවිඩ යැවීමට බාධාවක් වූයේ  නැත..

කෝට් එකත් රැගෙන බසයෙන් යාමේ අපහසුව නිසා පිටකොටුවේදී බසයෙන් බැසගත් ඔහු එතැන් සිට සම්මන්ත්‍රණ ශාලව වෙත පැමිණ තිබුණේ ත්‍රී රෝද රථයකින්ය.උත්සවය අවසන වන තුරු සිටි ඔහු නැවත පිටකොටුවෙන් බසයට නගින විට කුලී මුදල හයසිය පණහකට වඩා වැඩි වී තිබී ඇත.එතැන් සිට තවත් පැය තුන හමාරක් බස් රථයෙන් නිවසට යා යුතුව ඇත.අවසානයේ මැදියම් රැය ආසන්නයේදී බසයෙන් බැසගත් ඔහු නිවසට ගොස් තිබුණේ රාත්‍රී ආහාරය රෑ කඩයකින් ගත් පසුය.

මං ඒ අහිංසක ආදරයට පුදුමාකාර තරම් ලොභ වෙමි.විශ්ව විද්‍යාලයේදී නානාප්‍රකාර තරුණයන් මා පසු එද්දීත් නොසැලී ඉන්නට ධෛර්යය ලැබුණේ ඔහුගේ සිනහවෙන්ය.. අතෝරක් දුක් ගැහැට හමුවේදීත් මට ප්‍රාණය දුන්නේ ඒ ආදරයයි.. 

මියැදෙනා තුරාවට අනාගතයේ මගේ සහකරු විය යුත්තේ ඔහුමය..වචනයකින් පාසා මගේ වෙනස්කම තේරෙන්නේ ඔහුට පමණය...ජීවිතයේ සතුට ඇත්තේ ඒ දිලිසෙන දෑස තුලය...




Thursday, September 10, 2020

අප්‍රකාශිත


කම්පැණි මීටිංග් වලට මහනුවර යනවා කියන්නෙ මට නම් හැමදාම එපා කරපු වැඩක්.උදේ පාන්දර 9ට නුවර ඉන්න නම් රත්නපුරෙනුත් කිලෝ මීටර විසි පහක් විතර ඈතිං ඉන්න මං පාන්දර තුනේ විතර ඉදන් ලෑස්ති වෙන්න ඕනි.ජීවිතේ යන්න ආසම  කරන නගර කීපයෙන් එකක් වෙච්ච නුවර යෑම එපා කලේම මේ මීටිංග් කිව්වොත් හරි. පාන්දර 4.30 බස් එක අල්ල ගන්න බැරි උනොත් වෙලාවට යනව කියන එක අමතක කරන එක හොදයි. නුවර නොයා කොළඹ  ට යන්න උනා නම් නතිං. ඒත් ඉතිං ලොක්කො හිතන්නෙ එයාලගෙ පහසුව විතරනෙ. 

අදත් මං අමාරුවෙන් ඇස් දෙක ඇරගෙන ලෑස්ති වෙලා බස් එකට නැග ගත්ත.ඊයෙ වැඩ ටික ඉවර කරල නිදාගනිද්දි පැය තුනකට වැඩිය ඉතුරුවෙලා තිබ්බෙ නෑ.බස් එකේ සීට් ගානටවත් සෙනග හිටියෙ නැත්තෙ අද සති අන්තෙ නිසා වෙන්න ඕනි.පිටිපස්සෙ දොර ලග සීට් එකකින් මං ඉදගත්ත.මේ දවස් ටිකේම වැහිබර කාලගුණය ක් තියෙන නිසා ඇදුම් විනිවිද  යන්න තරම් සීතල. ඇස් දෙක පියවෙනකන් වට පිට බලන එක මගේ සිරිත.සීට් පේලි දෙක තුනකට කලින් හිටපු කපල් එක මාව අවුරුදු ගණනාවක් අතීතෙට අරන් ගියා.

සවනි, මට මුලින්ම කල්පනා උනේ දැන් මොනවා කරනව ඇද්ද කියලා.අපි මුණ ගැහුනෙ අහම්බයකින්.ආදරෙයි කියල කවමදාකවත් කියල නැති උනාට තවමත් එයාව මතක් වෙද්දි පපුව හිරිවැටෙනවා.

අපි උදේ වැඩට යද්දි ගොඩක් වෙලාවට බස් හෝල්ට් එකේදි  මුණගැහුණා.මුල්කාලෙ හිනා උනා විතරයි.ගුඩ්මෝනිංග් කියන්නත් මාසයක් විතර ගියා.පස්සෙන් පහු අපි හිතවත් උනා.

යෝජනාවකින් එංගේජ් වෙලා හිටි එයා මාස කීපයකින් විවාහ උත්සවේ අරන් සැමියා රැකියාව කල විදේශයට පියාඹන්න හිත හදාගෙන හිටියෙ.හැබැයි ඒ විවාහය ගැන ඒ තරම් කැමැත්තක් එයාගෙ හිතේ තිබුණෙ නෑ කියල නම් මට විශ්වාසයි.

සැමියා කෝල් කරන්නෙ රෑ හතට අටට නිසා දවල් කාලෙ සවනිට දැනෙන්න ඇත්තෙ එයා තනිකඩයි කියල වෙන්න ඕනි.එයා හරි සැහැල්ලුවෙන් දවස ගෙව්වා.යාලුවොත් එක්ක කෑමකට යන්න, ඇදුම් කඩ වල රස්තියාදු වෙන්න කාගෙන්වත් තහනමක් තිබ්බෙ නැති නිසා එයා ඒ නිදහස උපරිමයෙන් වින්දා.සමහර විට විදෙස්ගත උනාම ගෙදරටම කොටු වෙලා ඉන්න වෙයි කියල හිතෙන්න ඇති.

අලුත්  ෆිල්ම්, පොත්, ට්‍රිප් ගැන හරි උද්යෝගයෙන් කතා කරපු අපේ හිතවත්කම ෆෝන් නම්බර් හුවමාරු කරගන්න තරම් දියුණු උනා.එතැන ඉදන් විහිලු කතා ලස්සන පිංතූර  වට්ස්අප් හරහා අනන්තවත් අපි අතර එහෙ මෙහෙ ගියා..

හැබැයි,

සවනි බැදලා... අපි සීමාවෙන් පිට ගියෙ නෑ.

ඇත්තටම සවනි ගැන මගේ ක්‍රෂ් එකක් තිබ්බා..ආදරේ කරන කෙල්ලට කර්ල් කොණ්ඩයක්, නලදතක් තියෙන්න ඕනි කියල කාලයක් තිස්සෙ මගේ ඔලුවට වැටිල තිබුණ අදහස නිසා එහෙම කෙනෙක් දැක්කම ක්‍රෂ් එකක් ඇති වෙන එක අහන්න දෙයක් නෙවෙයි.

රස්සාවෙ වැඩකට දවසක් මට පාන්දරින්ම කොළඹ යන්න සිද්ද වෙන්නෙ ඔහොම කල් ගෙවෙන කාලෙක.එදාම සවනිටත් මරදානෙ තිබ්බ එයාලගෙ හෙඩ් ඔෆිස් යන්න සිද්ද උනේ කොහොමද කියල මට තාමත් හිතා ගන්න බෑ.අපි උදේ එක බස් එකේම ගිහින් හවසත් එකටම ගෙදර එමු කියල කතා උනා.උදේ ඇඹිලිපිටිය කොළඹ බස් එකකට නැග ගත්තට ඉදගන්න සීට් තිබ්බෙ නෑ.සෙනග අතරෙ එයාව කවර් කරන් ඉද්දි රත්නපුරෙන් බැහැල වෙන බස් එකක වාඩි වෙලා යන්න අපි එකග උනා.

රත්නපුරේ ඉදන් ගමන පටන් ගන්න බස් එකකින් සීට් එකක් අල්ලගන්න එක ඒ හැටි කරදරයක් උනේ නෑ.අපි ඔහේ කියෙව්වා... අත් එකට පටලැවෙන්න පොපියද්දිත් ඒක නොදැනුනා වගේ මං හිටියෙ බයට.ඇහැ පියවෙන වෙලාවට එයාගෙ ඔලුව මගේ උරහිසට හේත්තු වෙනවා.මං හිටියෙ කියාගන්න බැරි තරම් ලව් මූඩ් එකක නිසාද කොහෙද එයා පාවිච්චි කරපු පිච්ච මල් පර්ෆියුම් සුවද පපුවෙ ඇතුලටම දැනුනා..ඇත්තටම එදා නම් සවනි එන්ගේජ් උන කෙනෙක් කියන එක මං අමතක කලා.සමහරවිට එයා හිතන්න ඇති මං ඉස්සර වෙයි කියලා.මොකද එයා හැසිරුනේම මාව උනන්දු කරන විදියට.

හැබැයි, පපුව ආදරෙන් පිරිල තියෙද්දිත් සවනි ව මගේ උරහිසේ නිදිකරවන්න මං බය  උනා..

උදේ පාන්දර පැය හතරකටත් වැඩිය හිත අමුතු ලෝකෙක නිබුණ නිසා ඔෆිස් පටන් ගන්න වෙලාව පහු උන එක ගැන හාන්කවිසියක අදහසක් අපිට තිබ්බෙ නෑ.නානාප්‍රකාර වාහන දහස් ගාණක් අස්සෙ අපිවත් අරන් බස් එක කොළඹටම ගිහින් තිබ්බා.

අප්‍රකාශිත ආදරේ හරි අපූරුයි......

ලෝකෙ පෙරලුණත් මං එදා ඔෆිස් ගියෙ තනිකරම ලව් මූඩ් එකක.මට අනිත් දේවල් ගැන වගේ වගක් නෑ.ඔලුවෙ තිබ්බෙ හවස ඔෆිස් ඇරෙන්න තව කොච්චර වෙලාවක් තියෙයිද කියල විතරයි.

අපි ආයෙම තුම්මුල්ලෙදි මුණ ගැහුණා.බස් වල එහෙට මෙහෙට යනවට වඩා ටැක්සියක යන එක ලේසියි කියල ඔෆිස් එක ලගින්ම ටැක්සියක් දාගෙන සවනි ආවෙ.අපි නැවතුනේ නුගේගොඩ මැක්ඩොනල්ඩ් එකේ.ඒක කේඑෆ්සී එකට වඩා හොදයි කියල හොයාගෙන තිබුණෙත් එයාමයි.

පැය විසිහතරකට සියල්ල අමතක කල අපි, කපල් එකක්..

ජීවිතේ....., ආයෙ ආයෙත් මතක් කරන්න ආස කරන මතකයක්... හදවතට කතා කරන්න ඉඩ දෙන්න ඕනි තැන් වල සීමාවකට යටත්ව හරි ඉඩ දෙන්නම ඕනි.මට සවනිව දැනුන බව ඇස් වලින් විතරක් කිවුව එක ගැන මට තියෙන්නෙ සමාව නොදිය හැකි තරමේ වරදකාරී හැගීමක්.

අපි බස් එකෙන් බහිනකොට රෑ 10ත් පහුවෙලා.තාත්තා ඇවිත් සවනිව එක්කන් ගියා.මං පියවි සිහියට ආවෙ එතකොට.ගෙදර ගිහින් බැටරි බැහැපු ෆෝන් එක චාජ්  වෙන්න දාල මං නෑවා. නිදාගන්න අදහසක් මට තිබුණෙම නෑ..අහන දකින සියල්ල බොහොම ආදරණීය විදියට පෙනෙන දකින මානසිකත්වයක් මට තිබුණෙ.ජීවිතේ මිහිරම පැය කීපයක් මං ගතකරමින් හිටියෙ.

ෆෝන් එක කෑ ගහන්න පටන් ගද්දි පාන්දර දෙකයි කාලයි. ඒ වෙනකොටත් මං අවදියෙන්.ඒ සවනි, මට අමුතුවෙන් හිතන්න දෙයක් තිබුනෙ නෑ.ඒක වට්ස්අප් පණිවුඩයක්.

මලින්ද.., ඊයෙ ඔයත් එක්ක ගත කරපු කාලය මං පුදුම සැහැල්ලුවෙන් හිටියෙ.මගෙ පිස්සු විකාර ඉවසගෙන හිටියට ඔයාට තෑන්ක්ස්... මට තාමත් හිතා ගන්න බෑ මේ දේවල් උනේ කොහොමද කියලා.ඇත්තටම මං කංෆියුස් වෙලා.ඔයා නිදාගන්න මේ වෙලාවෙත් මං ඇහැරල.මට සමාවෙන්න.... අපි මුණගැහෙන්න තිබුණෙ මීට ටික කාලෙකට කලින්.කැමැත්තෙන් උනත් නැතත් මං දැන් මට උරුම ගමන යන්නම ඕනි.ඒ නිසා මට මේ සියල්ල අමතක කරන්න ඕනි.

අනේ මට ආයෙමත් සමාවෙන්න....

අහස දෙපාමුලට කඩා වැටුනා වගේ මට දැනෙන්න උනා.අප්‍රකාශිත ප්‍රේමය වියෝගයක් වෙන්න පැය කීපයකට වඩා කාලයක් ගත උනේ නෑ..

මමත් අවදියෙන්.....

ඊට එහා පිලිතුරක් මං යැව්වෙ නෑ




Tuesday, August 18, 2020

ඔබේ උපාධිය බර වැඩියි

 උපාධිධාරීන් කියන්නෙ හැමදාම මේ රටේ මාතෘකාවක්.විශ්ව විද්‍යාලයට ඇතුලත් උන දවසේ ඉදන් නිල හෝ නොනිල මට්ටමින් ක්‍රියාත්මක වෙන නවකවද සිද්දි , සත්‍යග්‍රහ , උද්ඝෝෂණ ආදී බොහෝ දේවල් එක්ක මේ උපාධිධාරීන් ඔට්ටු වෙනවා.උපාධිය අරන් විශ්වවිද්‍යාලයෙන් පිට උනු දවසේ ඉදන් රජයේ රැකියා ගන්න ඇමතිලා පස්සෙ යනවා.එහෙමත් නැත්තම් ආයෙ උද්ඝෝෂණ පටන් ගන්නවා.

රටේ බුද්ධිමත් පිරිසට මෙහෙම වෙන්නෙ ඇයි? ප්‍රධානම හේතුව විශ්වවිද්‍යාලයෙන් පිට වෙන සියල්ලන්ටම රැකියා ලබා දෙන්න රජය බැදී ඉන්නවා කියල මහජනතාව විශ්වාස කරන එක.ඒ නිසා තමයි මොලේ වෙහෙසන්න කම්මැලිකම ට කට පාඩමින් ගොඩ යන්න පුලුවන් කලා විශයන් බොහෝ අය තෝරා ගන්නෙ.ඒකෙනුත් සාම්ප්‍රදායික විශයන් දෙක තුනක් තෝරගෙන අනාගතය ගැන හීන මවන්නෙ.

ඇත්තටම රැකියා බලාපොරොත්තුවෙන් ඉන්න අතිශය බහුතරයක් කලා උපාධිධාරීන්.ඒ අය ඉගෙනගෙන තියෙන විශයන් නිසා කවමදාකවත් පෞද්ගලික අංශයේ රැකියා අවස්ථා ගැන හිතන්න බෑ.කොහේ හරි රජයේ කාර්‍යයාලයක හිස් තැන් පුරවනවා ඇරෙන්න වෙන කරන්න දෙයකුත් නෑ. 

අනිත් ලොකුම කාරණාව තමයි රජයේ සේවකයන්ට ලැබෙන විශ්‍රාම වැටුප ඇතුලුව අනිත් දීමණා ටික.මේ පහසුකම් නිසා හොර පාරෙන් හරි  රජයේ පුරප්පාඩුවකට රිංගන්න පුදුම උත්සාහයක් කරන්නෙ.

පත්වෙන කිසිම රජයකට රටේ ඉන්න සියලුම රැකියා විරහිත උපාධිධාරීන් ට රජයේ රැකියා දෙන්න බෑ.එහෙම දෙන්න උත්සාහ කරනවා නම් ඒක එදා වේල හම්බකරන් කන මිනිහගේ ඉදන් සමස්ත  පුරවැසියන්ටම කරන අපරාධයක්.මේ සියලු සේවකන්ගෙ වැටුප අතුලු අනිත් වරප්‍රසාද දෙන්නෙ අපේ බදු මුදලින්.වෘත්තිකයො නොවන පිරිස් බදවගෙන රාජ්‍ය සේවය ලක්ශ ගණනකින් පුලුල් කලා කියලා රටට ලැබෙන දෙයක් නෑ.හද්දා අමාරුවෙන් ඇදගෙන යන ආර්ථිකය ට බරක් විතරයි.රාජ්‍ය සේවය කියන්නෙ තවදුරටත් පුණ්‍ය ආයතනයක් නෙවෙයි.රජය වගේම අපිත් ඒක තේරුම් ගන්න ඕනි.

Saturday, August 15, 2020

නායකයා

 මැතිවරණයෙන් ලද අන්ත පරාජය හමුවේ එජාපය  තුල නායකත්ව අර්බුදය උඩු දුවා ඇත.සජිත් ප්‍රමුඛ පිරිසගේ ඉවත්ව යාමෙන් පසු නායකත්වය කෙසේ උවද පක්ශය ශක්තිමත්ව පවත්වාගෙන යා යුතු යැයි සිතූ පාක්ශිකයන් පවා රනිල් වික්‍රමසිංහ ගේ නායකත්වය තව දුරටත් අනවශ්‍ය බව ප්‍රසිද්දියේ කියන්නට පවා පෙලඹී ඇත.

කිසිවෙකුත් මහමැතිවරණයෙන් එජාපය මේ තරම් පසු බෑමකට ලක් වෙතැයි සිතුවේ නැත.විය හැකි දරුණුතම අවස්තාවේදී පවා රනිල් වික්‍රමසිංහ කොළඹින් පරාජය  වීමක් අනුමාන නොකළද  දශක ගණනක රනිල්ගේ පාර්ලිමේන්තු දිවිය අවසාන විය.අගනුවර උගත් බුද්ධිමත් ජනතාවගේ තේරීම රනිල් යැයි තිබූ සම්මතයටද තවදුරටත් වලංගුභාවයක් නැති බව  සනාථ වී ඇත.

එජාපයේ නව නායකත්වය කා හට හිමිවේදැයි බොහෝ දෙනා විමසිලිමත් වන අතරතුර කරූ ජයසූරිය ප්‍රමුඛ නම් රාශියක් ඉදිරිපත්ව කටයුතු කරනා බව දැන් පැහැදිලිව ඇත.ඉතිහාසයේ ලැබූ අන්ත පරාජයට ලක්ව නන්නත්තාර වී ඇති එජාපයට තවත් මහල්ලෙකුගෙන් ඉටු කරගත  හැකි සේවයක් වෙතැයි විශ්වාස කල නොහැක.එබැවින් රුවන් විජේවර්ධන ද කරලියට එබිකම් කරමින් සිටී.

පරම්පරා උරුමය අනුව එජාපයේ අයිතිය රුවන් සතු උවද ඔහු ජනප්‍රිය නායකයෙකු නොවේ.එවන්නකුට එජාපය වැටී ඇති තැනින් ගොඩ ගැනීමට තවත් බොහෝ කාලයක් ගත වනු ඇත.විකල්පය රණතුංග කෙනෙකි.

ජනප්‍රිය නායකයින් බොහොමයක් එජාපය හැරදා යද්දී අර්ජුන එජාපයේ රැදී සිටියේය.දූෂණ චෝදනා නැති අතලොස්සක් දෙනාගෙන් එක් අයෙකි.ඒ සියල්ලටම වඩා රට පුරා විහිදී පැතිරී ඇති පාක්ශිකයන් ගොනු කිරීමට තරම් ජනප්‍රියත්වය ක් අර්ජුනට ඇත.හම්පඩ නාකින්ට වඩා ගැම්මක්,කෙලින් කතාවක් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවෙන් ඔහු උපයාගෙන ඇත.ඉදින් විකල්පය විය යුත්තේ එවැන්නෙකි.ප්‍රධාන පක්ශ දෙක තුනට ගොනු වී ඇති දූශිතයන් වංචාකරුවන් පරාජය කර පිරිසිදු එජාපයකින් රටට සේවයක් කල හැකි ඉහළ මට්ටමේ ඇති පිරිසෙන් ප්‍රමුඛයා ඔහුය.

Wednesday, August 12, 2020

කපුටෝ

ඉස්පිරිතාල ගැන මට තියෙන්නෙ බොහොම සුලු අත්දැකීම් ගානක්.ඒකෙනුත් පෞද්ගලික ඒව ගැන නම් අතලොස්සයි.මං වැඩිපුරම ඉස්පිරිතාලෙ ගියෙ වයස අවුරුදු 6, 7 කාලෙ.තාත්තා බලන්න. සිරෝසීස් හැදිල ජීවිතේ අන්තිම කාලෙ සැරින් සැරේ ඉස්පිරිතාලෙ නතර වෙන්න එයාට සිද්ද උනා.ඒ කාලෙ මං ඉස්පිරිතාලෙ ගියෙ තාත්තා බලන උවමනාවටත් වඩා සේලයින් බට ගේන්න.සෙල්ලමට..

හැබැයි, 

ඉස්පිරිතාලෙන් එන මූසල ගද මට තාමත් අප්පිරියයි..

පරණ  අත්දැකීම් සුන්දර නැති නිසා මං හැමදාම ප්‍රාර්ථනා කරන්නෙ ලෙඩක් වෙලා ඉස්පිරිතාලෙ ඉන්න සිද්ධ වෙන්න එපා කියලා.මිනිස්සු අසරණ වෙලා කර කියා ගන්න විදියක් නැතුව ඉන්නවා දකින්න මං කොහොමත් අකමැතියි.

ඉතිං, දවස් තුන හතරකට කලින් ලගම හිටි යාලුවෙක් ගෙ තාත්තා මැරුණා.රත්නපුර දිස්ත්‍රික් මහ රෝහලේදි.ඔව්.., කොරෝනා වසංගතේ නිසා රටේම ප්‍රසිද්ධ උනු ඇමතිනියගෙ ගමේ.

වාට්ටුවට අදාල ලෙඩ්ඩු හිටියෙ කොරිඩෝවෙ ඉදන්.බෙඩ් ශීට්, කාපට් කෑලි උඩ ඔහේ නිදි.මැරුණ මනුස්සයගෙ සිරුර පැය දෙකක් යනකන් වාට්ටුවෙ තියන්න ඕනි කියන නීතිය ඇතුලෙ අපි දුව පැනල මරණය ඉස්පිරිතාලෙන් නිදහස් කරගන්න උවමනා ලියකියවිලි හැදුවා.

එකපාරටම ලෙඩ උනු තාත්තව ගමේ ඉස්පිරිතාලෙට ගෙනිහින් එතැනන් ඇම්බියුලන්ස් එකේ දාගෙන රත්නපුරේට අරන් ගිහින් තිබ්බෙ යාලුවා ගෙදරට ඇදගෙන හිටි ඇදුම් පිටින්.මිනිස්සුන්ට හදිසි කරදර වෙන්නෙ කලින් දන්වල නෙවෙයි නෙ.

අනිවාර්ය පැය දෙකෙන් පස්සෙ ට්‍රොලියක තියාගෙන මිනිය මෝචරියට අරන් යන්න දෙන්නෙක් ආව.කවුරු උනත් මනුස්සෙක් මැරුණම අපිට තියෙන ශොක් එක එයාලට නෑ.උදේ හවා අත්දකින දේවල් නිසා ඒ අයට ගානක් නැතුව ඇති.

මෝචරියට දානවා කිවුවට මෝචරියට ගෙනියන්න ඕනි නෑ කියල ආපු දෙන්නා කිවුවා.හර්ස් එකක් එනකන් ගේට්ටුව ලගින් තියන් ඉමු කියල යෝජනා කලෙත් ඒ අයමයි.රෑ 8ට විතර නිසා වැඩිය කවුරුත් වට පිටේ හිටියෙ නෑ.

හර්ස් එකේ ආවෙ ඩ්‍රයිවර් විතරයි.මෝචරි සේවකයො, හර්ස් ඩ්‍රයිවර් කට්ටියම අදුනන අය.ට්‍රොලියෙ තිබ්බ මළ මිනිය හර්ස් එකට පටවල දුන්නත් ට්‍රොලිය තල්ලු කරන් ආව දෙන්න ආපහු ගියෙ නෑ.නහය බෙරි කරන් හිටි යාලුව වටේ දැවටෙනවා.පරිස්සමට මිනියත් පටවල දොර වහල දුන්නට හර්ස් එක යන්නෙත් නෑ.ඩ්‍රයිවර් එළියෙ.

තවත් රෑ උනොත් කරදර වැඩි වෙන නිසා ඩ්‍රයිවර්ට යමු කිවුවම ඌ කියාපි ට්‍රොලිය ගෙනාව දෙන්නට කීයක් හරි දෙන්නලු.

මෙච්චර කරදරයක් වෙලා තියෙන වෙලාවක රජයෙන් පඩි ගන්න එවුන්ට තව සංතෝසම් දෙන්නෙ මොකටද අහුවම තමයි ඩ්‍රයිවර් කිවුවෙ සල්ලි දුන්නෙ නැතොත් ඊලග මිනිය ගන්න ආවම අඩු තරමෙ පැයක්වත් මෝචරියෙ රස්තියාදු කරවයි කියලා.

Tuesday, July 28, 2020

මං ආදරෙයි

මලිංද නැගිටපං බං.... ගෙදර යන්න ඕනි බං දැන් රෑ වෙලා......,

තිලංකගේ  කෑ ගැසීම මට ඇහුනේ හුග වේලාවකින් පසුවය..

යමං බං.දැන් දොලහටත් කිට්ටුයි....

තිලංකත් මමත් අසංකයාත් සිකුරාදා හැන්දෑව ගෙවන්නේ මධුවිතත් සමගය..එක වසරේ පටන් පාසල් ජීවිතය අවසාන වන තෙක් එකට හිටි අපට බෙදා හදා ගන්නට නොහැකි දෙයක් නැත්තේය.විවිධ ක්ෂේත්‍ර වල රැකියාව කල අපි අපේ ගැන කතා කරන්නට හැම සිකුරාදාම හමු වීම අරුමයක් වූයේ නැත.

වැඩක් නෑ බං.මට තව බොන්න ඕනි.. අරන් වරෙන්.... තිලංකගේ කතාවට ඔලුව නොඋස්සාම මං කෑ ගෑවෙමි.

කරන හැම දේම අවරට යෑමත්, වසර ගණනක් පුරා බලාපොරොත්තුවෙන් හිටි ආදරය මගහැරී යාමත් නිසා මට අවශ්‍ය උනේ සියල්ල අමකත වන තුරු මධුවිතෙන් සප්පායම් වන්නටය.මුලින් ගෙනා බෝතලය අවසන හෝටලයේ මේසයට ඔලුව තබා ගත් මට නැවත නැගී සිටින්නට සිහියක් වූයේ  නැත.

මට උදානි මිස් උනා අසා.. මං ඒකිට බොක්කෙන් ලව් කලා මචං....., දෑස පියාගෙනම අසංකයාගේ දෑත අල්ලන් බමන මතින් මං කියෙව්වෙමි.

මලියා...., උඹ තනියෙන් ලව් කලාට ඒකි දන්නෙ නෑනෙ බං....

එහෙම නෑ බං... මං ඒකිට ඇගෙව්වා......

අගවල වැඩක් නෑ මලියා... කෙලින් කියන්න තිබ්බෙ.., උඹ ඒකි එක්ක කනෙක්ෂන් එකක් තියෙනව කියල ක්ලාස් එකේ හැමෝම හිතුවා..

උඹ හිතන්නෙ උදානි මට අකමැතියි කියලද තිලා? කියපං මට!

පිස්සු කෙලින්න එපා මලියා... ඒකි උඹට පුදුම විදියට සැලකුවෙ.. හැබැයි උඹ අහන්න පරක්කු වෙන්න වෙන්න ඒකි හිතන්න ඇති උඹ යාලුවෙක් විතරයි කියලා

මට වැරදුනා මචං...මං ඒකිට පට්ට ආදරෙයි....මට ඉසුුරුවා ගැන ඉරිසියයි බං

අසා ප්ලීස්...... තව බාගයක් ගෙනෙන්.. මට බොන්න ඕනි. මගේ අඩවැඩියාව ඉවරයක් නැති තැන අසංකයා බාර් එකට යන්නට ඇත.මට මතක ඇති ඉදිරි කාලය පුරාවට මා ලගින් හිටියේ තිලංක පමණි.


මලියා.. උඹ හිතිං ලව් කරල වැඩක් නෑ බං බොක්ක.ඒකිගෙන් කෙලින් අහන්න තිබ්බෙ.බලපං ඉසුරුවා කියන්නෙ  කොහේ හිටපු එකෙක්ද.හැබැයි ඌ කෙලින් ඇහුවා.ඒකි ඕකේ උනා.. හිත හදාගනින් බං

මං තවම එතිට ආදරෙයි බං....

මට මතක එපමණය.. පහුවෙනිදා ඇහැරුනේ අසංකගේ අම්මා ගෙනා තේ කොප්පය බීමටය...



Saturday, July 18, 2020

ඩලස්ට පිස්සු!


මැතිවරණය  කටේ තියාගෙන කෙරෙන රූපවාහිනී විවාදයකදි දැනටත් අධ්‍යාපන කැබිනට් ඇමති විදියට කටයුතු කරන ඩලස් අලහප්පෙරුම ගෙ අදහස් දැක්වීම පිස්සුවක් වගේ.එතුමා කාලයක් තිස්සෙ පුවත්වත් කලාවේදියකු විදියට හිටි නිසා ලස්සන වචන ටිකක් නම් කියනවා.නමුත් මේ දේවල් මහපොලවෙ තියෙනවද එහෙමත් නැත්තම් මහපොලවෙ ක්‍රියාත්මක කරන්න පුලුවන්ද කියල උන්දැට අදහසක් නෑ.
   
    අධ්‍යාපනයෙන් සංහිඳියාව ඇතිකරන්නෙ කොහොමද කියල ඇහුවම වැල් බයිලා අටෝරක් කියෙව්වා.සංහිඳියාව ඇතිවෙන්නෙ සිංහල මුස්ලිම් දෙමළ කියල තවදුරටත් අපිව වෙන් කරල පහසුකම් සලසල නෙවෙයි.උතුරුකරේ දැඩිව තියෙන ගුරු හිඟයට නුපුහුනු ගුරුවරු බන්දගෙන නෙවෙයි.

දේශපාලකයින්ට හැමදාම ඕනි කලේ අපි බෙදිලා වෙන් වෙලා ඉන්න එක.අපිට අනිත් පුරවැසියො එක්ක අදහස් හුවමාරු කර්න්න බැරි වෙන තරමට උන්ට වාසියි.සැබෑ සංහිඳියාව ක් ඇතිකරන්න අවංක උත්සාහයක් දරන්නෙ නැත්තෙ ඒකයි.අතීතයේ වෙච්ච දේවල් පැත්තකින් තියලා ඇයි අපිට දැන්වත් අලුත් විදියට හිතන්න බැරි? මින් ඉදිරියටවත් එක එක ආගම් හෝ ජාතීන්ට විශේශිත පාසල් ඇති නොකර රටේ සියලුම දරුවන්ට එකම පංතිකාමරයේ  ඉදන් ඉගෙන ගන්න අවස්ථාව හදන්න බැරි ඇයි.හෝඩියේ ඉදන් විවිධ සංස්කෘතීන් එක්ක හැදෙන දරුවො ඒ සියලු දේවල් අත්විඳළා තමන්ට අනන්‍ය පාරක් හදා ගනියි.

රටක් විදියට අපි යන්න ඕනි එතනට.නැත්තම් හැම චන්දෙ කාලෙකදිම උන්ගෙ බයිල අහන් ඉදලා ඉතිරි  අවුරුදු පහේදි උන්ටම සාප කර කර ඉන්න වෙයි