Tuesday, September 12, 2017

රන්දී - පියවර 8

සහන්ගේ උපන්දිනයට පෙර දා දහවල් විවේක කාලයේදී අපි ඔහුව වට කරගත්තෙමු.ඒ වන විටත් මිතුරන්ගෙන්  වැඩි දෙනෙකු සහන්ගේ උපන් දිනය යෙදී ඇති බව දැන උන්හ.අපි එක එකා තමන්ට අවශ්‍ය දේ සහන්ට ලියා දුන්නෙමු.ඔහු සිනාසෙමින් ඒ සියල්ල එක් රැස් කරගත්තේය.අප ලියා දුන් දේ කෙසේ වෙතත් උපන දිනය හේතුවෙන් යම් කිසි සංග්‍රහයක් අපට ලැබෙන බව දන්නා නිසා පසු දින උදෑසනින්ම පාසලට ගොස් සහන් පැමිණෙන තුරු මග බලා සිටියෙමු.නමුත් ඔහු පාසලට පැමිණෙියේ වෙනදාට වඩා ප්‍රමාද වීමෙන් පසුය!
                 පොත් බෑගය ලෙස භාවිතා කල විශාල ගමන් මල්ලේ සහන් විසින් බීම බෝතල දෙකකුත් බිස්කට් පැකැට්ටුවකුත් ගෙනැවිත් තිබූ බව යන්තම් මතක ඇත.කරේ එල්ලාගෙන තිබියදීම බෑගය විවෘත කල කල්ප බීම බෝතලයක් ගෙන දිව ගියේය.එය උදුරා ගැනීමට ඔහු පසුපස තවත් කීප දෙනෙක් දිව ගියෝය.අනෙක් බීම බෝතලය ගත් මා නැවතුනේ පුස්තකාලය පිටුපසය.අරුණත් ලසන්තත් මා පසු පස පැමිණ ඇති බව දැන ගත්තේ දිවීම නතර කර හතිලමින් සිටිය දීය.මහන්සිය නිවෙනතුරු සිටි අපි තිදෙනා බඩ පිරෙනතුරු බීම බීවෙමු.සියල්ල අවසානයේ නැවත මිතුරන් අතරට යෑමට නැගී සිටි ලසන්ත පුදුමයෙන් කෑ ගැසීය.

"ඒයි බලපං... ඇපි හැමෝටම පොස්ටර් ගහපු හුඩාටත් පොස්ටරයක් වැදිලා..."

අරුණත් මමත් සැනින් එතැනට දිව ගියෙමු.මගේ ඡායාරූපයකුත් සමග පුස්ථකාල පිටුපස බිත්තියේ ඉහලටම වන්නට අලවා තිබුණේ මරණ දැන්වීමකි.කාගේ හෝ මරණ දැන්වීමක් ගෙන එයට මගේ පිංතූරයක් අලවා පිලිවෙලකට එය නිර්මාණය කර තිබිණි.
     කලයුත්තක් සිතා ගැනීමට නොහැකිව  මොහොතක් සිටි මා බොහෝ වෙහෙස වීමෙන් පසු එය ගලවා සාක්කුවට දමා ගත්තෙමි.දවස මුලුල්ලේ සැමගේ විහිලුවට ලක් වීමට මට සිදු විය.පුස්ථකාලය පිටු පස බිත්තිය හැරෙන්නට පාසලේ තවත් තැන් කීපයකම පෝස්ටර් අලවා තිබූ නිසා මා ගලවා ගත් පෝස්ටරයෙන් වාසියක් නොවීය.දකින දකින අය පොස්ටර වල ඇති දේවල් ඇසීම නිසා මා තරමක් අපහසුතාවයකට පත් නොවූවාම නොවේ.නමුත් ඒවාට සිනාසෙනවා හැරෙන්නට කල හැක්කක් නැත.



                 උසස් පෙළ අසන්න වන විට බොහෝ අයගේ පාසැල් ගමන දුර්වල විය.සමහර දින වල මුලු විද්‍යා අංශයේම දහතුන ශ්‍රේණියේ පැමිණීම 20 කට අඩු විය.පාසැල් නොපැමිණි අය කලේ සතියේ දින වල උදෑසන සිට පැවැත්වෙන පුණරීක්ෂණ පංති වලට සහභාගී වීමය.තවත් අය නිවෙස් වලට වී පාඩම් කලෝය.මිතුරන් එක එකා සහභාගී වූ පංති එකිනෙකට වෙනස් වූයෙන් අප සැවොම පාසලේදී මුණ ගැසුනේ කලාතුරකිනි.නමුත් තුෂාරත් ගයාන් සහන් හා මා බොහෝ විට පාසලේදී මුණ ගැසුනෙමු.දිනක් මා ඉන්දු සමග කතාබස් කරමින් සිටි තැනට මිතුරන් තිදෙනා පැමිණියෝය.

"කොහෙද බං ගියෙ? අපි හැමතැනම බැලුව    ගයාන් නෝක්කාඩු කියන්නට විය."
"කොහෙ යන්නද බං.. මං මේ ඉන්දි බලන්න ආව.මොකටද මාව හෙව්වෙ?"
"මරන්න ගෙනියන්න! ඇයි? " තුෂාරගේ කට ඉස්සර විය
"මේ බලපං රොෂාන් , දැන් අපේ උන් ඉස්කෝලෙ එන්නෙම නැති තරං.අපි හතර පස් දෙනා විතරක් ඇවිත් කිසි වැඩක් නොකර නිකන්ම ඉදල ගෙදර යන එකේ තේරුමක් නෑනෙ.රිවිෂන් යන්නෙ නැත්නම් ගෙදරට වෙලා හරි පාඩම් කරමු බං.මෙහෙම ගියොත් අපිට වෙන්නෙ රිසල්ට්ස් ආපු දාට අඩන්න තමයි."
මා අසලින් හිදගත් ගයාන් කියවාගෙන ගියේය.

"අපිත් එක්ක වලේ බැහැල හිටියට දැන් හැමෝම ගේමෙ ඉන්නෙ.වැඩියෙන්ම කට්ටිය ඉස්කොලෙ එන්නෙ අගහරුවාදටනෙ අපිත් එදාට සෙට් වෙමු.අනිත් දවස් ටිකේ පාඩම් කරමු බං.වැඩි දෙයක් බැරි උනත් එස් කටු තුනක් වත් දාගත්තෙ නැත්නම් අවුරුදු ගානක් කරපුව නිකන්ම වතුරෙ යනව බං. උඹ පාඩම් කරන්න අපේ ගෙදර වරෙන්.මුං දෙන්නත් එනවලු."
තුෂාර කල යොජනාවට එරෙහි වීමට හැකියාවක් නැත.

"ම්හ්... මේ සතියෙ නම් බැරි වෙයි.ඒත් මං එන්නම්.මටත් විභාගෙ හොද විදියට කර ගන්න ඕනි බං..."
"එහෙනම් ආයෙ ඉස්කෝලෙ එන්නෙ ලබන අගහරුවාද.... හරිනෙ! උඹල එදාට අපේ ගෙදර එන දවස් ටික කියපල්ල.ඕ කේ?"
අපි එදින පාසලෙන් පිටව ගියේ ඊලග අගහරුවාදා  නැවත පාසලට පැමිණෙන පොරොන්දුව පිටය.

Monday, September 11, 2017

රන්දී - පියවර 7

ආසිරිත් මමත් පා පැදියෙන් ගොස් නැවතුනේ එක්තරා හෝටලයක මේසයක් අද්දරය.අපි දෙදෙනා ඇති තරම් ආප්ප කා කිරි තේ බිව්වෙමු.එතැනම ඉද ආසිරි මට කතා කරන්නට විය.

"හුඩා මචං .. උඹ දගලනව වැඩියි වගේ.එග්සෑම් එකට තව ටික දවසයිනෙ තියෙන්නෙ..කට්ට කාගෙන කරල දාමු බං"

"මොකෝ උඹ දාර්ශනික ටෝක් දෙන්නෙ?"

"නෑ බං දවල් සිද්දියෙන් පස්සෙ තමයි මට කල්පනා උනේ මේ හැම එකටම කලින් එග්සෑම් ගොඩ දාගන්න ඔිනි කියල.. ලව් කරල කෙලවුනොත් මොනවත් නෑ.හරියට ඉගෙන ගත්තොත් ඒක හරි තියෙනවනෙ මචං.... ඔය මදෑ.. ආයෙ කෑලි නම් එපා කපේකට."

"හා හා..... බලමුකො කවුද තව ටික දවසකින් අනේ මචං මට අරකිව කොහොම හරි දාගන්න ඕනි කියන්නෙ කියලා....."

"අනේ පල බං.. අරකි හන්ද මාස ගාණක් ඉගෙන ගත්තු  දේවල් ඔලුවට වැටුනෙ නෑ.තව නම් එහෙම වෙන්න ඕනි නෑ.හොද වෙලාවට දැන්ම ඉවරයක් උනේ...."

ආසිරිගේ ආදර කතාව එතැනින් හමාර විය

වෙසක්  පොහොය නිමිත්තෙන් ලැබූණු දින දෙකක පාසල් නිවාඩුව අවසන් වූයේ සිකුරාදාවකින් නිසා එක දිගට දින හතරක නිවාඩුවක් අපට ලැබුණේය.ඉන් පසු ඇරඹුනේ දොලහ ශ්‍රේණිය වෙනුවෙන් නවක සිසුන් ඇතුලත් කර ගැනීමයි.ඔවුන් පැමිණි මුල් දින කීපයම මටත් මගේ මිතුරන් බහුතරයකටත් වැඩ අධික කාලයක් විය.අපි හැමෝම නවක සිසුන් පිළිගැනීමට පංති කාමර වන්දනාවේ ගියෙමු.පාසල ආරම්භ වීමට පෙර පාසලට යන අප කලා, වාණිජ විශයන් සදහා පාසලට පැමිණි නවකයන් සොයා ඇදෙන්නෙමු. විද්‍යා අංශය යටතේ වූ ගණිත, ජීව විද්‍යා හා කෘෂි ක්ෂේත්‍ර වෙනුවෙන් පැමිණි අය නිසැකයෙන්ම අපේ අවධානයට  ලක් වන නිසා අප වැඩිපුර උනන්දු වූයේ කලා හා වාණිජ විශයන් වෙනුවෙන් පැමිණි අයවලුන්ය.
                 ජේත්තුකාරයින් බොහොමයකට විවිධ කෑම වර්ග ගෙන එන ලෙස මා නියෝග කලෙමි.තවත් පිරිසකට ගීතයක් ගායනා කිරීමට හෝ නැටුමක් නැටීමට සිදුවිය.සමහරු අහස දෙස බලාගෙන බොහෝ වේලා ගත කලේ කොයි මොහොතක හෝ අහස කඩා වැටෙනු ඇති බවත් ඊට පෙර ඒ පිලිබදව අප දැනුවත් කරන ලෙස නියෝග කර තිබූ නිසාය.එක්තරා අයෙකුට මිනිසා පලමු වරට හද මත පා තැබූ ආකාරය සජීවීව විස්තර කරන්නට උනන්දු කරවා අපි ඇති සැටි සිනාසුනෙමු.
           මගේ අණ පිලිපැදි බොහෝ දෙනෙක් පසුදාම විවිධ බිස්කට් වර්ග ගෙනැවිත් තිබිණි.ඒවායෙන් කොටසක් ඔවුන්ටද මා ලබා දුන්නෙමි.ඒ හේතුවෙන් අප දුටු විට මුහුණ ඇඹුල් කරගන්නා නවකයින් ඉන් පසු අප වෙත යම් සුහදතාවයක් දක්වන්නට විය.

හැන්දෑවේදී අම්මා හකුරු සමග කහට කෝප්පයක් දුන් විට මට පාසල සිහි විය.ලැබුණු බිස්කට් නිවෙසට ගෙන ආවා නම් සති ගණනක් තේ බීමට එය ප්‍රමාණවත් විය.
"අද ඉස්කෝලෙ හිටිය නම් ලොකූ බිස්කට් කාල මැරෙනව"
"ඒ මොකද?"
"අලුතෙන් ආව එවුන්ට කියල අපි බිස්කට් ගෙන්න ගත්ත"
"පව් ඔයි..තමුසෙට පිස්සුද මල්ලී?"
"චූටි පුතේ..... මං කියල තියෙනව නේද ඔහොම වැඩ කරන්න එපා කියල.. ලමයින්ට බල කරල ගෙන්නන්න ලැජ්ජ නැද්ද..මිනිස්සු අමාරුවෙන් ජීවත් වෙන්නෙ කියල අමුතුවෙන් කියන්න ඕනි නෑනෙ."
අම්මාද කතාවට හවුල් විය.
"නෑ අම්මෙ.හැමෝගෙන්ම නෙවෙයි.ඔය සල්ලි කාරයො වගෙ උඩින් හිටපු අයගෙන් විතරයි "
"කාගෙන්වත් ඔහොම දේවල් හෙම ගෙන්න ගන්නව නෙවෙයි.උඹලගෙ දාංගලේට අහිංසක ලමයි පලි නෑ!"

Friday, September 8, 2017

රන්දී - පියවර 6

අවසාන කාල පරිඡ්ඡේදය ට යෙදී තිබුණේ ඉංග්‍රීසි පාඩමය.ගුරුවරයා අවසන් කාල පරිඡ්ඡේදය වෙනුවෙන් සීනුව නාද වූ පසුවද මද වේලාවක් ගෙන පාඩම අවසන් කර යන්නට ගියේය.
       භෞතික විද්‍යා පාඩම මගහරිමින් සිටි ආසිරි ජනේලයකින් අත දමා මා කැදෙව්වේය.කල්ප ටික දෙනෙකුත් සමග පිට්ටනියට දිව ගියේය.තවත් සමහරු නොයෙක් තැන් වල ට වී කතා කරමින් සිටියහ.මමත් ආසිරිත් ගොඩනැගිල්ලේ පිටුපසින් ගොස් ජීව විද්‍යා පංති කාමරයට වැදුනෙමු.අප පංතියට ඇතුලුවෙනවා දුටු ඉන්දූ හුන් තැනින් නැගිට විත් අපට එකතු වුවාය.

"පලයං බං මං හරි අමාරුවෙන් කට්ටියම ලයිබ්‍රියට යද්දි මේකිව නතර කර ගත්තෙ"
"කෝ කෝ.. මෙහෙ වරෙන්..."

ඉන්දු ආසිරිව කැදවාගෙන ගොස් රන්දී අසලින් වාඩි කරවා පංති කාමරයෙන් පිටත තිබූ පුටුවක් මත සිටි මා වෙත ආවාය.ආසිරි තමන්ගේ කාර්යය අවසන් කර ගන්නා තෙක්  අපි ආගිය තොරතුරු කතා බස් කරමින් සිටියෙමු.

"මොකද රොෂාන් ඔයා කෙල්ලෙක් දා ගන්න ට්‍රයි නොකලේ? "
 ඉන්දු හදිසියේ ඇසූ පැනයෙන් මා තිගැස්සී ගියෙමි.

"ඇයි මොකද?.. අපි නොදන්නව උනාට කොල්ල පොඩි කාලෙදි බූට් පාරක් වත් කාලද...?"

"අනේ යනව ඉන්දු.. ඔයා මගෙ හොදම යාලුවන්ගෙන් කෙනෙක්නෙ.ඔයා නොදන්න දෙයක් නෑ.."

"හා.. හොදයි එහෙනම් මහණ වෙන්නද කල්පනාව? " ඉන්දූ ගෙන් ගැලවීමක් නැත.

"නෑ ඉන්දු.. කෙල්ලන්ට හිත නොයනව නෙවෙයි..ඒත් දැන්ම ඔව්ව බෑ.."

"අර මොකෝ?"

"අපෝ කෙල්ලො යාලු කර ගත්තම මහ වියදම් ගොඩක්නෙ.ගෙදර තත්වෙ නිසා කෙල්ලො යාලු කරගන්නව නෙවෙයි විභාගෙත් යාකාට ගියදෙන් කියල රස්සාවක් කරන්න හිතෙන්නෙ.."
 මං ඔහේ කියවාගෙන ගියෙමි.

"ෂාහ්! මරු අයිඩියානෙ ඔයාට තියෙන්නෙ... ඒක නෙවෙයි රොෂාන්  මොකද ගෙදර තියෙන තත්වෙ කිව්වෙ?"
විටෙක ඉන්දු හැසිරෙන්නේ මිතුරු කමට එහා ගිය සහෝදරියක් මෙනි.මා හැම විටම ඒ බැදීමට ආදරය කරමි.

"ඒව කියල වැඩක් නෑ ඉන්දූ ... ප්‍රශ්න පැත්තක  මමයි අක්කයි අම්මයි තාත්තයි ගෙදර අනිත් පැත්තෙ... ඉතිං අපි මීට් වෙනව අඩුයි.ඒව ඔහේ තියෙනව... අපි ඔහේ ඉන්නව... "

"මෝඩයෝ... විහිලු නෙවෙයි.අවුලක් තියෙනව නම් කියනව.."

"නෑ ඉන්දු ... ඕව මහ ලොකු දේවල් නෙවෙයි.. අපි ඒ ගැන වෙන දවසක කයියක් ගහමුකො.."

"කෝ රොෂාන් ආසිරි....? මිනිහ දැන්මම අරකි අරන් පැනල ගිහින්ද දන්නෙ නෑ.."

ඉන්දු කී නිසා මම පංති කාමරයට හිස යොමා බැලුවෙමි.මගේ ඡායාව දුටු සැනින් ආසිරි හුන් තැනින් නැගිට මාද ඇදගෙන ඉවතට යන්නට විය.ඉන්දූට අත වනමින් මා ආසිරි සමග එක් වුනෙමි.

"ආසිරි මොකෝ බං... මොකද නිකන් අවුලෙන් වගේ..? "

"වැඩක් නෑ බං..කොච්චර කිවුවත් ඒකි බෑ කියනවනෙ..." ආසිරි අදුරු වූ මුහුණින් කියවාගෙන යයි

"ඇයි ඒකි යාලුද?"

"නැහැලු .. ඒ උනාට ඒකි මට කැමති නෑලු."

"අතෑරල දාපං බං... එක දවසින් ඕව හරියන්නෙ නෑනෙ.තව ටික දවසකින් ආයෙ අහමු.එතකොට ඔක්කොම හරියයි."

"ඕනි නෑ බං.. මං එතනදිම තීරණයක් ගත්ත.මට ඕන නැති ලවක් නෑ... තව පොඩි කාලෙනෙ තියෙන්නෙ.. මේ විකාර ඔක්කොම අතෑරල දාල පාඩම් කරමු.."
මට ආසිරි ගැන පුදුම සිතුනි.විනාඩි කීපයකින් මිනිසෙකු වෙනස් වූ තරමක්.! අප කතා කරමින් සිටියදීම පාසල අවසන් වීමට සීනුව නාද වූ නිසා පංති කාමරය වෙත යන්නට සිදු විය. ගාථාව කියද්දීත් මම ආසිරිව කතාවට ඈදා ගතිමි.අහිමි වූ ප්‍රේමය නිසා තනියෙන් කල්පනා කර දුක්වන්නට ඉඩ තැබිය යුතු නොවේ.
  බස් නැවතුම්පලේදී ආසිරි මට කතා කර හවස නගරයට එන්නැයි කීවේය.නිවෙසට ගොස් අම්මාගෙන් අවසර ගෙන පා පැදියට නැගී කතිකා කර ගත් ස්ථානයට මා යන විටත් ඔහු එතැනට පැමිණ සිටියේය..

"උඹ සයිකලෙන්ම ආව එක හොදයි.. යමං!  "  ආසිරි පා පැදියට නැගුනේය.

Friday, August 25, 2017

රන්දී - පියවර 5








සෙනසුරාදා පංති යෑමට පෙර අම්මාගෙන් මුදල් ඉල්ලා සිටියෙමි.

"අම්මේ කාඩ් එක ගන්න ඕනි..."
"කීයද පුතේ  තුන්සීයයි නේද?"
 ඈ මුදල් දමා තිබූ කුඩා ටින් බෙලක්කයෙන් ගත් නෝට්ටු කිහිපයක් සකස් කරන්නට විය.

පංති ගාස්තු තවත් රුපියල් සියයකින් ඉහල දමා ඇති බව කියන්නට මගේ හිත ඉඩ දුන්නේ නැත.තාත්තා
ගෙනත් දුන් මුදල් පංති ගාස්තු ගෙවීමට ඉතිරි කර ගන්නට ඇය ගන්නේ සුලු පටු උත්සාහයක් නොවේ.
        හිග මුදල් අම්මාගෙන් ඉල්ලනවාට වඩා. අක්කා  මාසයක් පාසා ඇය ගන්නා සුලු වැටුපෙන් මගේ වියදමට දෙන මුදලින්  පියවා ගැනීමට මම තීරණය කලෙමි.

"ආ..! බඩගින්නෙ ඉන්නැතුව මේකෙන් තේ කක් වත් බොන්න."
අම්මා තවත් රුපියල් දහයක් මට පෑවෑය.මම එය නැවතත් ඇයටම දුන්නෙමි

"ඕනි නෑ අම්මෙ.. ලොකූ දුන්න සල්ලි තියෙනව.. මං ඒවයින් තේ බොන්නම්.."
අක්කා දුන් මුදල් වලින් පංති ගාස්තු සදහා අමතරව වියදම් වෙන මුදල් හැරුනු විට තවත් ඉතිරි වන්නේ රුපියල් දෙසියයකි.මට මං ගැනම දුක සිතුනි.මගේ උසස් අධ්‍යාපනය නොවූවේ නම් අපේ පවුලට මේ තරම්ම ආර්ථික අහේනියක් නොවන්නට තිබුණි.ඉදින් මේ සියල්ල පසෙක දමා රැකියාවක් සොයා ගන්නට නොසිතුනාම නොවේ.නමුත් මගේ හීන තිබුණේ වෙනත් මාර්ගයක නිසා එවැනි තීරණයක් ගැනීමට මගේ හිත ශක්තිමත් නැත.
මිතුරන්ටද මගේ ජීවිතයේ ආර්ථික ප්‍රශ්න රහසක්ම විය.ඒවා දැන ගතහොත් ඔවුන් මට අසරණයෙකු ලෙස සලකන්නට ඉඩ ඇති නිසා මම එයට බිය වීමි.
පංතිය බලා යෑමට මා නැගි බසයටම ආසිරි ඔවුන්ගේ නිවස අසලින් ගොඩ විය.වැඩි සෙනගක් නොවූ බසයේ මගේ අසුනේ තව අයෙකුට ඉඩ තිබූ නිසා ආසිරි එතැනට එක් වූයේය.

"ගුඩ් මෝනින් හුඩා"
"මෝනිං මචං!"

"ගණන් ටික හැදුවද බං? "
"ටිකක් හැදුව බං"
 මම පිලිතුරු දුන්නෙමි
"කෙමිස්ට්‍රි ක්ලාස් එකෙයි ෆිසික්ස් එකෙයි දුන්න ටියුට් දෙක ඇල්ලුවෙ වත් නෑ බං.. මෝලේ කචල් වගේ..."
"ඕක දාපං ඇලක.ටිකක් පෙගුනම හරියයි........"  සිනහව යටපත් කරගෙන උත්තර බැන්දෙමි

"රෝෂාන්!"
"ම්හ්..."
ආසිරි මොකක්දෝ කියන්නට වෑයම් කරයි
"මචං මං ලබන සතියෙ අරකිගෙන් අහනව"
"ඔව් ඔව් ඒක හොදයි.. නැත්තම් ඕක හන්ද උඹ වැඩ ක් කරගන්නෙ නෑ.."
"බලන් හිටියොත් පරාදයි බං.. දන්නවනෙ පස්සෙන් එන සෙට් එක"

"හොදයි හොදයි උඹ සෙට් වෙලා වරෙන්කො.මං ඉන්දුට කියන්නම් ඒකිව උඹට මුණ ගස්සන්න කියලා..."

ආසිරිගේ මුහුණේ සිනා රැල්ලක් ඇදී යන සැටි මං හොරැහින් බලා සිටියෙමි.
සදුදා මම වේලාසනින් පාසලට ගියේ ඉන්දු හමු වී ආසිරි වෙනුවෙන් සැලසුමක් ඇති කර ගැනීමටය.නමුත් ඇය පාසලට පැමිණෙන විට සීනුව නාද වීමට ඉතාම ආසන්නව තිබූ නිසා පසුව වේලාවක් එන තුරු බලා ඉන්නට සිදු විය.

උදෑසන අාගමික වතාවත් ඉටු කිරීමෙන් පසු අංශ භාර ආචාර්ය වරයා දොලහ ශ්‍රේණියේ සියලුම සිසුන් විද්‍යා අංශය ඉදිරිපිට වූ එළිමහනට කැදවූයේ කෙටි රැස්වීමකටය.

"ඔයාලට පේනව ඇතිනෙ..දහතුන වසරෙ ලමයි දැන් ඉස්කොලෙ එන්නෙ නෑ.ඒ අයට ස්ටඩි ලීව් දීල තියෙන්නෙ.කොහොමටත් තව මාස කීපයකින් එයාල උසස් පෙළ ට මූණ දෙනව..... ඉතිං දැන් ඔය ලමයි තමයි ඉස්කෝලෙ ඉන්න වැඩිහිටි පිරිස.එහෙමත් නැත්නම් දහතුන වසර..."

කවුදෝ එකෙකු පටන් ගත් අත්පුඩිය මහ හඩක් නගමින් මිනිත්තු කීපයක් පැවතුණේය..

"හා හා ඇති! දැන් ඉතිං නවත්තනවලා.. ඔය මදෑ! අත්පුඩි ගැහුව වගෙම තව අවුරුද්දක් විතරනෙ තියෙන්නෙ..දැන්ම ඉදං හරියට වැඩ ටික කරගෙන යනව මිසක් අනං මනං වලට කාලෙ නාස්ති කරන්නෙහෙම නෑ හොදද..ලබන සතිය වෙනකොට දොලහ වසර පංති ටික පටන් ගන්නවා..ඒ අයටත් ආදර්ශයක් වෙන විදියට වැඩ කරන් ඉන්න.."

"හොදයි දැන් තම තමන්ගෙ පංති කාමර වලට යන්න..."

අපි උසස් පෙල ට ඇතුලත් වූ මුල් දිනය අද වගේ මතකය.ඒ දිනය පසු කර වසරක් ගත වී ඇතත් මා කල දෙයක් නැතුවා සේය.තවත් වසරකින් විභාගයට මොනවා ලියන්න දැයි කල්පනා වෙන්නේ නැත.මනස තනිකරම හිස් කරදාසියක් වාගේය.
 පංති කාමරයේ සිට තෙමහල් විද්‍යාගාර ගොඩනැගිල්ලේ ඉහළ ම මහලේ සිහිටි රසායන විද්‍යා විද්‍යාගාරයට යන අතරමගදී මට ඉන්දු මුණ ගැසුනි.

"ආ.... කලු මැණිකේ.... ගුඩ් මෝනිං"
"අනේ... යනව මැට්ටෝ.... ඈ මගේ උරහිසට පහරක් ගැසීය"
"මොනවද තියෙන්නේ..."
"අපිට බයෝ..ඔයාලට?"
"කෙමිට්ටි! ඒක නෙවෙයි ඉන්දු.මෙහෙ එනවකො පොඩි බඩුවක් කියන්න තියෙනවා.."
 මම ඉන්දුව පසෙකට කැදවා ගියෙමි.
"ආසිරිය රන්දිගෙන් අහන්න කල්පනාව.අද හෙට බැරිද ටයිම් එකක් දා ගන්න?"
"ම්.... ඔයාලට අද අනිතිම පීරියඩ් එක මොනාද රොෂාන්? අපිට ලයිබ්‍රි පීරියඩ් එක.. ඒකෙදි වෙලාවක් සෙට් කරගන්න පුලුවන්"
"රායිට්..... අපිට ප්‍රොජෙක්ට් එක.මං ආසිරියව ඇදන් එන්නම්..."
"වැඩේ හරිනෙ එහෙනම්...? "
තවත් වරක් ස්ථිර කරගැනීමෙන් පසු විද්‍යාගාරයට ගිය මා ආසිරිට පණිවිඩය දුන්නෙමි.

එතැන් පටන් අප බලා සිටියේ අවසාන කාල පරිඡ්ඡේදය එළඹෙන තුරුය.

Wednesday, August 23, 2017

රන්දී - පියවර 4

"ඇයි මොකද අවුල?"
"එහෙම අවුලක් නෙවෙයි අනේ.... දහතුන වසරෙ කොල්ලො ටික ඒකිගෙ පස්සෙන්ම නෙ.දන්නැද්ද ඉතිං.."
"අන්තිමට රණ්ඩු වෙලා තමයි නතර වෙන්නෙ."
"ආ.... මේ ඒකද..."
"ඔහොම බය  වෙන්න එපා මෝඩියෙ..."


"විහිලු නෙවෙයි රොෂාන්.. ඔහාල ඇත්තට ම ඒ ලමය ගැන දන්නවද ?"
"මං දන්න දෙයක් නෑ ඕයි.. නමයි ඉන්නෙ කොහොද කියලයි ඇරෙන්න වෙන දෙයක් දන්නෙ නෑ.."

"ඒකනෙ..., උන්ගෙ අම්මයි තාත්තයි ලොකු රස්සාවල් කරන අයලු.කලින් ඉස්කෝලෙ ගිහිල්ලත් තියෙන්නෙ කොළඹ එකකලු."
"මටත් එහෙන් මෙහෙන් ඇහිච්ච දේවල් තමයි.තව විස්තර ෂේප් එකේ අහල බලන්නම් කො... "

"මගුලකටද බං කොළඹ ඉදන් මෙහෙ ආවෙ...?.ජල්ලි ටික ඔක්කොම අල්ලල මෙහෙට අවිත් හිඹිච්ච වගේ ඉන්නවද දන්නෙ නෑ"
 හරි හමං විස්තරයක් නොදැන ලව් කරන්නට යෑමත් එක අතකට හරි අපූරුය.අපි කෙල්ලන්ගේ ලස්සනට කතා විලාසයට ආදරය කරමින් සිටින්නෙමු!

කෙසේ උවද රන්දී ගැන හරි හමං විස්තරයක් සොයා ගැනීම ඉන්දුටම පැවරූ මං මිතුරන් සමග එක්වුනි.

දවසේ සිව් වැනි හා පස්වැනි කාල පරිච්ඡේද වෙන් වී තිබුණේ රසායන විද්‍යාව සදහාය.පංතියේ පැවොම විද්‍යාගාරයට කැදවා ප්‍රායෝගික පරීක්ෂණයක් පිළිබදව ගුරුතුමිය විස්තර කරමින් සිටියාය.තමන් වටා පරීක්ෂණ නල, බීකර හා රසායනික ද්‍රාවණ පුරවාගෙන තුෂාර වෙනමම පරීක්ෂණයක් ගැන මුමුණමින් සිටියේය.ඔහු කියනා සේ වලට නැගෙන සිනාව විශාල මේසයක් වටා වාඩි වී සිටි අපි අපහසුවෙන් දරා ගත්තේ ගුරුතුමියගේ ක්ෂණික අවධානයට ලක් වන කලාපයක අප සිටි නිසාවෙනි.

           "බූරු රැල, බලපල්ල! මෙතන තියෙන නයිට්‍රික් අම්ල ද්‍රාවණයට වතුර බෝතලයකට පොඩ්ඩක් අඩුවෙන් දාලා.... ගිනිකූරක් ගැහුවොත් ඇමරිකව ජපානෙට ගැහුව වගේ දැවැන්ත නියුට්‍රෝන පිපිරීමක් ඇති වෙලා සමාජයීය කාරණා උඩු යටිකුරු වීම තුලින් ඇති වන දැවැන්ත දේශපාලන අවපාතය පිරවීම සදහා එක්ස් ධන දෙක අවකලනය කිරීමෙන් ලැබෙන බව........"

තුෂාරයාගේ කෝච්චි කට නතර වූයේ බාලාංශ පංතියක සිසුවෙකු පැමිණ ගුරුතුමියට යමක් පවසනු දැකීමෙනි

"නියමයි මල්ලී..... මරු! ම්ස් ට බොස් එන්න කියල නේද?" " ජයවේවා!"
 පණිවුඩය කුමක් දැයි නොදැන උවත් තුෂාරගේ කට  ක්‍රියාත්මක වේ.උගන්වන විලාසයෙන් රසායන විද්‍යාව අපට එපාම කරවන්නට ඒ ගුරුතුමියට හැකි විය.ඒ නිසා පාසලේ රසායන විද්‍යා විශය මග හරින්නට හැකි ඕනෑම වෙිලාවක එසේ කරන්නට අපි පසුබට වූයේ නැත.ශිෂ්‍යයා පිටවී ගියද ගුරුතුමිය සිටි අයුරින්ම සිටියාය..


"රොෂාන්....., අන්න ප්‍රින්සිපල් පණිවිඩයක් එවල, ගිහින් බලල එන්න..."

තුරුතුමියගේ විධානයෙන් මා තිගැස්සී ගියෙමි.විදුහල්පතිතුමා හමුවට කැදවීමට තරම් වරදක් මා අතින් සිදුව නැත.පසුගිය දින කීපයේදී පාසලේ සිදු වූ විශේෂිත සිදුවීම් සියල්ල මගේ මනසේ ක්ෂණයෙන් ඇදී ගියේය.එහෙත් මා අතේ වරදක් නැත!
"පලයං පලයං.... උඹට ටීචිං පොස්ට් එකක් දෙන්න වෙන්න ඇති එන්න කිවුවෙ..."

පිටුපස මේසයේ සිටි සොමියාගේ හඩට මුලු පංතියම සිනහ විය.හිතට දිරි ගෙන මං විද්‍යාගාරයෙන් පිට වුනෙමි.තෙමහල් ගොඩනැගිල්ලක් වූ විද්‍යාගාර සංකීර්ණයේ ඉහළම මහලේ සිට ආ මා පිලිගන්නට මෙන් පහල දොරටුව ලග ආසිරි සිටියේය.
"ආ..... වරෙන් වරෙන් පණිවිඩේ එවුවෙ මං..."
ඇගට ලේ ටිකක් ඉණුවේ එවිටය.

"ඇයි උඹ දැන් මේකෙ ප්‍රින්සිපල්ද?"
"මචං උඹට වටින පාඩමක්ද?"
"මොන...... මටත් එපා වෙලා හිටියෙ බං.මෙලෝ දෙයක් තේරෙනව කියලයැ.."  "මොකද හදිසිය? උඹලට දැන් ඕෆ් ද?"
"අපිට ලයිබ්‍රි පීරියඩ් එක බං"
"හරි හරි ඉතිං කියපංකො පංතියෙ හිටිය  මාව ගෙන්න ගන්න තරම් මොකක්ද උඹේ  උවමනාව කියල"

"මෙහෙට වරෙන් ., මෙතන ඉදල හෙඩාට මාට්ටු උනොත් අපි දෙන්නම ගස්  "  
ආසිරි කැන්ටිම දෙසට යන්නට විය

"අයියේ.., ප්ලේනටි දෙකයි..."
  කැන්ටිම පිටුපස කොන්ක්‍රීට් බංකු පේලියෙන් ඉද ගන්නා විට ආසිරි ඇණවුම් කලේය

"මං දැක්ක උඹ උදේ ඉන්දු එක්ක කදේ දාගෙන ඉන්නව.., කොහෙද ඉතිං අහගත්තෙ මොනාද කියල දැනගන්න විදියක් තිබුනෙ නෑනෙ.ඒකයි මං තෝව ගෙන්න ගත්තෙ... " 
 ආසිරි කාරණාව පැහැදිලි කලේය.



"හ හා.... කොල්ලට පෙම්බර මාන්දම ඔලුටම ගහල වගේ ආ...?."

"ඒක නෙවෙයි.... මොනවද උඹ හොයා ගත්තු නිවුස්? කියපංකො....... "   ඔහුට ඉවසුමක් නැත.
"වැඩි දෙයක් නෑ බං.ඉන්දුත් ලොකු විස්තරයක් දන්නෙ නෑලු..."
"අරුන්ගෙ අම්මයි තාත්තයි හොද ජොබ් කරනව කියන්නෙ... ඒකි ඕ ලෙවල් වෙනකන් කොළඹ ඉස්කෝලෙකලු ගිහින් තියෙන්නෙ...."
"ඔච්චර තමයි දන්නෙ.මං ඉන්දුට කිවුව තව විස්තර ටිකක් හොයා ගන්න කියල... මොකක් උනත් ටිකක් පරිස්සමෙන් වැඩ කරපං ආසිරි.. පිටින් ලස්සනට හිටියට මොක්කුද කියල අපි දන්නෙ නෑනෙ.."


"සිරාවටම!!! " ආසිරි වික්ෂිප්ත වී ඇත.

Tuesday, August 22, 2017

රන්දී - පියවර 3

අම්මාත් තාත්තාත් අක්කාත් මමත් එකට ඉද කෑම වේලක් ගන්නේ නම් ඒ රෑ කෑම වේලය.මේසයක් වටකර අසුන්ගෙන නොයෙක් දේ පිරිවරාගෙන නොකෑවත් අපි සියලු දෙනා අම්මාගේ රස බත් සතුටින් කෑවෙමු.
                       
                                අම්මාත් තාත්තාත් අපේ ජීවිත වෙනුවෙන් කරනා කැපකිරීම් මටත් අක්කාටත් රහසක් නොවීය.සමහර විට ඒ කැපකිරීම් අපගෙන් වසන් කරන්නට ඔවුන් උනන්දු නොවූයේ ඒවා ආදර්ශයට ගෙන අපි අපේ ජීවිත ගොඩනගා ගනිතැයි විශ්වාසයෙන් විය යුතුය.කවදත් හොදින් ඉගෙන ගෙන හොද රැකියාවක් ලබා ගන්නට උත්සාහ කරන්නට දිරි ගන්වමින් අම්මා අප සමග උන්නාය.
     
අක්කා ඇයට හැකි උපරිම සීමාවට ඉගෙන ගෙන ඊට සරිලන රැකියාවක් ලැබෙන තුරු නොසිට තාවකාලික රැකියාවක් සොයා ගත්තාය.සම වයසේ මිතුරන් හා බලන කල මාගේ  උවමනා එපා කම්ද මා වටාම සීමා උවද මා ඊට හැඩ ගැසුනෙමි.එනිසාම ලැබෙන රුපියල පවා ඉතිරි කිරීමට පෙළඹුනෙමි.

           ඉඩ ලැබුණු වේලාවට අක්කර කාලක් පමණ වූ ඉඩමේ නොයෙක් දේ වගා කරන්නට අම්මාටත් මටත් අක්කාටත් හැකි විය.සමහර දිනවලදී ටියුෂන් සදහා මුදල් ගෙවීම ට මුදල් හිග වූ තැන අපගේ වගාව මහත් උපකාරී විය.රජයෙන් නිදහස් අධ්‍යාපනයත්, නොමිලේ නිල ඇදුම් ලැබීමත්, වාර ප්‍රෙව්ශ පත්‍ර ලබා දීමත් නිසා පාසල් අධ්‍යාපනය එතරම් දුෂ්කර වූයේ නැත.


"ළමයී.... , අද කාලෙ තරමි ජීවත් වෙන්න අමාරු කාලයක්...,."
සංයුක්ත ගණිත ගුරුවරයා ටියුෂන් පංතිය අවසාන වීමට මොහොතකට කලින් කියන්නට පටන් ගත්තේය.

"ඔන්න බලපන් මිනිහ දගලන්නෙ මොකක් හරි රොබරියක් පෙරලන්න..... " ගැබා කණට කර මුමුණයි
මම  සාවධානව අසා සිටියෙමි

"හැමදේම ගණන් ගියත් මේ මාසෙ අන්තිම වෙනකන්ම ක්ලාස් පීස් වැඩි නොකර හිටියට තව දුරටත් එහෙම කරන්න අමාරුයි... ඒ නිසා ලබන මාසෙ ඉදන් ක්ලාස් පීස් රුපියල් සීයකින් වැඩි කරන්න සිද්ද වෙනවා..."

ගුරුවරයා බැරෑරුම් බවක් ආරූඩ කරගෙන කියවාගෙන ගියේය.

ඒ ගාස්තු ඉහළ දැමූ දෙවැනි ටියුෂන් පංතියයි.රසායන විද්‍යා ගුරුවරයාද මීට පෙර පංති ගාස්තු රුපියල් සියයකින් ඉහළ දැමුවේය.


"හොදයි ළමයි...., ආයුබොවන්! ලබන සතියෙත් වේලාසනින් එන්න..."
ගුරුතුමා වාක්‍යය අවසන් කරන විට අපි එක පොදියට ශාලාවෙන් පිටතට පැමිණ සිටියෙමු.

"අඩෝ මූ මාර පොරක් නෙ බං,එක පාරම සීයකින් දුන්න ගේම! "
 තොසාගේ ඉවසීම ඉක්මවා ගොස් ඇත.

අපි මග දිගට පංති ගාස්තු ඉහල දැමූ ගුරුවරුන්ට බැන වැදුනෙමු.ඒ බැනුම අවසන් වූයේ බස් නැවතුමට සේන්දු වීමෙන් අනතුරුවය.

එකම බස් රථයෙන් නිවෙස් වලට යා හැකි මමත්,තොසා, පිංතු, ආසිරි හා සොමියා බසයකට නැග පිටුපස අසුන වෙත ඇදුනෙමු.සියල්ලන්ටම එකට යා හැක්කේ එතැන නිසා අප නිසැකවම යන්නේ පිටු පස ආසනය වෙතය.තරුණ යුවලක් හැර ආසනයේ ඉතිරි ඉඩ නිදහස්ව තිබූ නිසා අපි එතැනින් හිද ගත්තෙමු.ඉඩ මදි වූ අය අපගේ උකුල් මතට නැගීය.

"හුඩ්ර් ර් .....ර් උඹට පේනවද  අර ඈත ඉන්න කෑල්ල....? "
ජනේලය අසල සිටි පිංතුවා කෑ ගසයි.

"කොයිකද බං?"

"ඔය ඉන්නෙ", "අර බයෝ කරන්න අලුතෙන් ආවෙ බං"

"හා හා....!" "පිංතූ උඹ කැරකෙන්නෙ පොල් පැලේ කන්න වගේ.. "        
 සොමියාගේ හඩට නවතා තිබූ බස් රථයේ පිටි පිරිසෙන් අඩක් වත් අප දෙස බලන්නට ඇත.
අපගේ හැසිරීම නිසාදෝ ගයාන්ට එපිටින් අපගේම ආසනයේ සිටි පෙම්වතුන් යුවල බසයෙන් බැස ගියේය.සොමියාට එය  අපූරු ජයග්‍රහනයකි.

"අඩෝ.... බලපං ඉදගන්න සීටි ගන්න හැටී!"


"අනේ මේ......."  "කෙල්ල නොහිටිය නම් තෝව දෙකඩ කඩයි අරූ..."


ආසිරි සොමියාට දිය යුතු පිළිතුර ලබා දුන්නේය.


මිතුරන් එකා දෙන්නා නිවෙස් වෙත බැස ගිය පසු බසයේ ඉතිරි වූයේ ආසිරිත් මමත් පමණි.අපට තවත් කිලෝ මීටර කිහිපයක් එක්ව ගොස් ආසිරිට සමුගන්නට සිදුවේ.

"මචං හුඩා, මට අරකිට අයිඩියා  බං"
ආසිරි රහසක් හෙලි කරන්නට විය

"කවුද .. අර.., පිංතුව පෙන්නපු එකද?  "  නිකමට මෙන් මං ඇසුවෙමි

"ම්හ්!, ඒකිගෙ නම රන්දී..," " මං තව පොඩි පොඩි විස්තර ටිකක් හොයා ගත්තා...."

"අඩෝ........, මාරයි... නෙ! "

"ඒ....යි, එහෙම කියන්න එපා බං., දියංකො පොඩි අයිඩියා පාරක්"   අසුනේ තවත් හොදින් හිද ගනිමින් ආසිරි මා වෙත හැරුනේය.

"කවුද බං දන්නෙ ඕව එක එකා බුක් කරලද කියල..කොහොම උනත් ඕනි සපොර්ට් එකක් කියපං., හුඩා බොක්කෙන්"

"තෑන්ක්ස් මචං.."


දුටු සැනින් ආසිරිගේ සිත ඇය වෙත ඇදී යාමේ පුදුමයක් නැත.එක වරක් බැලූ කෙනෙකු තවත් වරක් ඇය දෙස බලන තරමේ ලස්සනක් ඇයට විය.මුදු ගැසුනු කෙහෙ රැල් නිසා ඇයගේ ලස්සන තවත් තියුණු විය.

පසු දින පාසලේදී ඉන්දු මුණ ගැසුණු විට මම රන්දී ගැන විමසුවෙමි.

"ම්..... මොකද මේ කවදාවත් නැතුව රොෂාන් කෙල්ලෙක් ගැන හොයන්නේ?"
ඉන්දු සිතන්නට ඇත්තේ මං රන්දී ගැන අදහසක් ඇති කරගෙන බව විය යුතුය.

"ආ.....පෝ..! මට නෙවෙයි, ආසිරියට. මිනිහ ෆුල් ලව් වගේ"
"එහෙනම් ඉතිං එයාට ටිකක් මහන්සි වෙන්න වෙයි."
ඉන්දුගේ පිලිතුරෙන් මා තිගැස්සී ගියෙමි.

Monday, August 21, 2017

රන්දී - පියවර 2

උසස් පෙල වෙනුවෙන් පාසලට ඇතුලත් වූ මුල් මාස කීපය ගෙවී ගියේ අධයාපන කටයුතු වලට වඩා වෙනත් කටයුතු වලට අපගේ වැඩි අවධානයක් ලබා ගනිමින්ය.උසස් පෙළ විභාගයේ බැරෑරුම් කම බිදක් වත් මගේ මනසේ නම් නොරැදුනු බව විශ්වාසය.මේ කාලයේ කවුරුන් හෝ යහලුවෙක් ඉලක්ක කර ගනිමින් මඩ පෝස්ටර් ගැසීමට අප පුරුදු වී සිටියෙමු.චිත්‍ර ඇදීමේ යම් නිපුනක්වයක් මට තිබුණු නිසාවෙන් බොහෝ විට මඩ පෝස්ටර් නිර්මාණය කිරීම ද මා වෙතම පැවරිණි.
        කැන්ටිම, පුස්තකාලය පිටු පස කොරිඩෝව ආදී ගුරුවරුන් ගේ වැඩි  අවධානය නොලැබෙන තැන් අපගේ මඩ පෝස්ටර් ව්‍යාපාරයේ ප්‍රචාරක ස්ථාන විය.කලින් දිනයේ සූදාම්කර ගන්නා පෝස්ටර් රැගෙන අප හිමිදිරියේ්ම පාසලට යන්නේ කිසිවෙකුටත් සැකයක් නොසිතෙන ලෙසය.මේ වෙනුවෙන් මා සමග මාගේ අතිජාත මිත්‍රයන් තිදෙනාගෙන් පිංතුවාත් තොසාත් උපරිම සහාය දෙන්නට නොපැකිලව සිටින හෙයින් වැඩ කටයුතු නියමිත ලෙස කර ගැනීමට පහසුවක්ම විය.

දිනක් උදෑසනම මමත් තුෂාරත් ගයානුත් පාසලට ගියේ මඩ පෝස්ටර් ව්‍යාපාරයේ තවත් අදියරක් වෙනුවෙන්ය.එදින මාතෘකාව ගැබාය!
           දොලහ මැත්ස්  ඒ, දහතුන මැත්ස් ඒ, දොලහ බයෝ ඩී, දහතුන මැත්ස් බී, කෘෂි විද්‍යා, දොලහ මැත්ස් බී ආදී එක පෙලට පිහිටා තිබූ පංති කාමර සියල්ල පසු කරමින් ගොස් අප නැවතුනේ අපගේ තිත්පල වන දොලහ බයෝ සී පංතියේ ය.කවදත් වේලාසනින් පැමිණෙන ඉන්දු එදිනද පැමිණ පත්තරයක් සමග ගැටෙමින් සිටියාය.වේලාසනින් අප තිදෙනා පාසලට පැමිණෙන්නේ කුමන කාරණාවකටදැයි දන්නා ඇය කියවමින් සිටි පුවත් පත පසෙකට දමා අප වෙත පැමිණියාය.ඒ වන විටත් අපගේ බෑග් තුලින් පෝස්ටර් කිහිපයත් ගම් බෝතල් ආදියත් පිටතට ගෙන සිටියෙමු.


"අා..... අද කවුද බයිට් එක? "  
 ඉන්දු මෙවැනි දේ වලට බොහෝ කැමැත්තෙන් දායක වන්නීය.

"ගැබාට! "
 කතාවට වැඩි වේලාවක් ගත වීම කාර්යය අසාර්ථක වීමට හේතුවක් නිසා කඩිනම් කලෙමි.

"ඒයි! හරිද බං?.... යමං යමං   "  
 පිංතුවා වට පිට බලමින් කෑ ගසයි

"හරි හරී...., මේ එනව., යං "

 තොසා පෝස්ටර් කිහිපයක් ගෙන පිංතුවා සමග එක්විය.ඉතිරි අඩුම කුඩුම ටික කලිසම් සාක්කු දෙකට පුරවා ගත් මමද ඔවුන් සමග ඉදිරියට ඇදුනෙමි.

ගමනේ මගක් ගිය විට ගම් බොතලය අමතක කර ආ බව දැන ගත් තුෂාර මටත් පිංතුවාටත් කුණුහරප වර්ෂාවකින් අමතන්නට විය.මෙවැනි වැඩ වලදී සුලු අතපසු වීමක් නිසා ලැබෙන ප්‍රතිඵල දිරවීමට බොහෝ කාලයක් ගතවේ! 
  ඉන්දූ දෙවියෙක් මෙන් ගම් බොතලයත් රැගෙන අපට එකතු වූ නිසා ගැටුම අවසන් කර යොදා ගත් කාර්යය අවසන් කර ගන්නට අපට හැකි විය.ඒ දවසේ අපගේ මාතෘකාව ගැබාය!




පාසල, ටියුෂන් පංති වලට අපේ ජීවිත ගෙවී යන්නේ නොදැනුවත්වමය.විභාගය දිනෙන් දින ලං වන බව දැනෙන සෑම විටම දැනෙන්නේ අමුතුම භීතියකි.වෙලාවකට මේ සියල්ල අතහැර දැමීමට සිත කියයි.එහෙත් මාගේ ප්‍රශන වලින් 99% කටම පිලිතුර වන්නේ අධ්‍යාපනය නිසා එසේ අත්හැර දැමීමටද සිත එකග වන්නේ නැත.සිහින වලට පාර කියන්නේ අධ්‍යාපනය බව දැනුනු විට තව තවත් හොදින් පාඩම් කටයුතු කිරීමට සිතට යම් උත්තේජනයක් ලැබේ.